Buck zonder gips (maar wel met verband)

17 mei 2010 - Maandag moest Buck weer naar het ziekenhuis. Dit keer kon ik zelf rijden, omdat hij met zijn dino gips wel in de autostoel kon zitten, in plaats van dat ik met Buck op de achterbank zat en we met iemand mee moesten rijden. Dit keer dus ook geen rolstoel regelen, want het lukt weer met de wandelwagen. Die kleine dingetjes maakten het wel een stuk makkelijker.

Deze keer moest eerst het gips worden verwijderd (afgesnoeid) voor we op de foto konden. Buck wist nog hoe het ging en gelukkig hadden we dezelfde hele aardige mevrouw. Eerst even een spelletje spelen van niet lachen hoor, maar ja dat hield Buck niet lang vol en met een grote smile werd hij “gesnoeid”. Hij moest er zo om lachen dat de mevrouw af en toe moest stoppen met snoeien. Heerlijk om te zien. Daarna heel onwennig zonder gips of andere bescherming in de wandelwagen op naar de foto. Dat vond ‘ie uiteraard heel eng, maar de arts had verzekerd dat het kon en dat het geen pijn zou doen. Maar voor hem voelde het wel onwennig en breekbaar aan. Daarna op de röntgen afdeling werd Buck zijn been in diverse standen gezet en hij gaf geen kick, dus dat betekende dat hij er echt geen pijn meer in had.

Na de foto weer terug naar de wachtkamer die – in tegenstelling tot de vorige keren – nu met een hele grote dikke hoofdletter W geschreven was! Afijn, we waren aan de beurt, de arts bekijkt de foto’s en zegt:” Okay, we zijn klaar met gips.” Pardon?!? Klaar?!? Weet u dat zeker? Mag ik de foto’s dan ook even bekijken? Tot mijn stomme verbazing is er van de breuk bijna niks meer te zien. De arts verteld dat er heel veel kraakbeen om de breuk heen zit en dat het lichaam gaat werken om er bot van te maken door langzaamaan weer te bewegen en te lopen. En daardoor zal het been sneller weer in de oude positie terug staan. Oké dan!

Buck heeft nu dus alleen nog een soort ‘scheenbeschermer’ die met verband om zijn been zit en dat er 2 weken om moet blijven. Het is bedoeld om zijn voet en been in een soort L vorm te houden, wat niet makkelijker loopt, maar voor het herstel wel het beste is. Deze ‘scheenbeschermer’ mogen we er zelf op- en afzetten, zodat we hem in bad kunnen doen of kunnen douchen.

Zijn been is heel snel genezen (4 weken in plaats van 8) en daar zijn we ontzettend blij mee! Maar het zag er nog zo kwetsbaar uit, dat we pas naar huis zijn gegaan, nadat ze in het ziekenhuis voor de 6e keer uitgelegd hadden dat het echt geen kwaad kon en dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Een vervolg afspraak is ook niet eens nodig, over 2 weken is Buck gewoon helemaal klaar.

Wat een heerlijk nieuws. Het voelt onwerkelijk, maar wat zijn we hier ontzettend blij mee. Aan het einde van de middag zet Buck heel voorzichtig met hulp van Cisco zijn eerste stappen weer in huis. Een heel mooi, vertederend en emotioneel moment!