Cisco zijn eerste honkbal wedstrijd

11 mei 2010 - Deze dinsdag was het zo ver, de eerste honkbalwedstrijd van het seizoen – een uitwedstrijd naar een klein plaatsje genaamd Hamiota. Het is even wennen: hier ga je niet met de hele club tegelijk naar een wedstrijd toe, maar is het ieder voor zich. Zo laat begint de wedstrijd, zo laat begint de warming up, zorg dat je op tijd aanwezig bent ongeacht hoe je daar komt.

Met een kind dat giert van de zenuwen, voldoende water in de auto, wat brood voor onderweg en een paar extra sweaters rijden we rond 17.45 die kant op. Hamiota wisten we wel te vinden, omdat daar de spoedeisende hulp zat toen Buck zijn been gebroken had. Maar ja, waar is dan het honkbal veld. Weet je wat – misschien werkt het net als in Nederland “zoek de kerk, dan de kroeg, daar is het voetbalveld” … nee helaas. Even bellen met de coach en met een beknopte route beschrijving rijden we met de auto helemaal tot aan de zijlijn van het honkbalveld en parkeren daar naast alle andere ouders. Ideaal want het zonnetje schijnt wel, maar er staat een fris windje. Mochten we het heel erg koud krijgen, dan kunnen we de wedstrijd ook nog vanuit de auto bekijken.

Vol enthousiasme gaan de jonge spelers het veld op, je kan merken dat ze zenuwachtig zijn, maar ze gaan er volledig voor. Tijdens het trainen sloegen ze de bal vanaf een paal, maar met de wedstrijd wordt de bal aangegooid met een soort schietveer. Dat was wel even wennen, maar al snel werden de ballen goed raak geslagen. Mooi om te zien hoe fanatiek de jongens en meiden in hun spel opgaan. Ze deden het helemaal niet slecht, ondanks dat er af en toe – door het vele wachten – spelers tussendoor naar de lucht staan te staren, de grassprietjes staan te tellen of de vogeltjes bekijken. Cisco scoort zijn eerste punt en met een mega grote glimlach komt hij naar ons toe gerend! We zijn trots op onze bink en wat wordt hij snel groot zo!

Na een uur kruipen we toch maar verkleumd in de auto en kijken daar de rest van de wedstrijd verder, net zo als de meeste ouders. Als de wedstrijd afgelopen is springt iedereen weer in zijn eigen auto en gaat naar huis. Douchen na het sporten of even napraten in een kantine kennen ze hier niet. Op de eerstvolgende training spreken ze elkaar pas weer.

Het was een leuke beleving en bij de volgende wedstrijd gooien we de zonnestoelen achter in de auto en gaat de koffie ook mee!