Het laatste bericht

20 februari 2019 - Pfffffffffff....even kijken hoor, waar waren we gebleven?!? Laatste bericht is van 6 juni? Really?

Ik heb net even teruggekeken, we zijn het weblog begonnen op 1 oktober 2008. We wilden vooral contact houden met familie en vrienden, maar ook wilden we onze belevenissen delen als inspiratie voor andere aspirant Canada emigranten. Iets wat wij ook veel gebruikten toen we zelf met het emigratieproces bezig waren. Na 10 jaar is in dat opzicht alles al wel een keer gezegd, beleefd of besproken. Daarnaast hebben we tegenwoordig zoveel meer mogelijkheden om contact met elkaar te houden en om gebeurtenissen met elkaar te delen dan 10 jaar geleden (Facebook, Whatsapp, etc, etc). Dus ja, de klad zit er na 564(!) berichten in ruim 10 jaar tijd wel een beetje in.

Van sommige mensen weten we dat ze dit weblog nog regelmatig bezoeken, maar we staan ook al met deze mensen in contact op andere manieren. Dus wat voegt het weblog nog toe? En weegt het nog af tegen de tijd die je eraan besteed om het bij te houden? Plus Google is in de afgelopen jaren ook sterk veranderd, waardoor het steeds lastiger wordt om hetzelfde format voor het weblog te blijven gebruiken. We komen langzamerhand tot de conclusie dat het weblog 10 jaar lang zijn doel heeft gediend, maar dat het nu tijd wordt om af te sluiten.

Dus...lieve mensen, lees hieronder ter afsluiting van het weblog nog éénmaal met plezier de belevenissen van juni tot en met december 2018, en dan is het schluss, over, uit, mooi geweest.

Bedankt allemaal!



Wil je contact houden?
- stuur een email
- bezoek ons op Facebook
- laat een bericht achter op het weblog

Kerstvakantie / Karate

December 2018 - Twee weken Kerstvakantie was begonnen voor de jongens, William moest nog wel een paar dagen tussendoor werken, maar al met al hebben we veel tijd samen als gezin kunnen besteden in de laatste weken van 2018. Met de Kerst zijn we thuisgebleven. Onze traditie van kadootjes uitpakken op Kerstavond in combinatie met heerlijk gourmetten bevalt de jongens en ons prima, dus dat blijven we er in houden. Met Oud & Nieuw was Cisco bij vrienden op bezoek, en zijn wij samen met Buck tot middernacht opgebleven en hebben toen geproost met bubbeltjeswater (kinderchampagne).

Cisco zit in z'n laatste jaar van high school en heeft, in overleg met ons, besloten om volgend jaar Biologie te gaan studeren. Hij gaat echter niet direct naar een universiteit, hij gaat eerst 2 jaar naar Okanagan College. Dit is een soort voorbereidend traject (zeg maar pre-universiteit) waarbij je wel alle vakken en lessen krijgt die je nodig hebt om later naar het 3e jaar van de universiteit door te kunnen stromen, maar waarbij je niet meteen op de universiteit aanwezig hoeft te zijn. Okanagan College zit namelijk in Penticton en Kelowna, dus dat betekent dat Cisco nog 2 jaar thuis kan wonen voordat hij op kamers in een grote stad moet gaan wonen om verder te leren. Makkelijker voor hem, makkelijker voor ons, en goedkoper dan rechtstreeks naar de universiteit.

Met het eigen bedrijf gaat het gestaag verder. Mensen beginnen ons langzamerhand te bellen, en we hebben al een aantal klanten via mond-op-mond reclame gekregen. In januari 2019 hadden we 2 keer zoveel omzet als in januari 2018, dus we hebben er nu al zin in om hier van de zomer verder aan te bouwen. We gaan dus ook niet meer ploeteren om het taxirijbewijs te halen, want er was genoeg omzet in 2018 om elke maand de huur van te kunnen betalen, en de twee part-time banen ernaast zorgen voor de rest van de onkosten. Ramona is nog steeds druk bezig met werk zoeken, maar we blijven geduldig zoeken naar een goede baan in plaats van de eerste de beste baan.

Halverwege December had Cisco nog examen voor z'n volgende band in karate. En ja hoor, keurig gehaald natuurlijk. Hij heeft nu de bruine band gekregen en moet nog ongeveer 1 jaar totdat hij de zwarte band kan verdienen. Petje af kerel!

M&M op bezoek

2 t/m 5 oktober 2018 - Het kwam geloof ik ter sprake toen we het met Caroline over haar aanstaande bezoek hadden. Of we het okay vonden dat M&M ook bij ons langskwamen. M&M staat voor Manuela & Melissa - twee gezellige, oer-Hollandse, avontuurlijk ingestelde jonge meiden die aan een reis bezig waren die begon met wandelen in IJsland, toen sightseeing in New York, en tot slot kamperen in British Columbia. Manuela is een vriendin van de dochter van Caroline (zie eerdere bericht hieronder), en Melissa komt uit Zijdewind (een dorpje dat heel vlakbij bij onze roots ligt). Wij vonden het prima. Het was toch al een druk bezoekjaar, er is plek zat, en hoe meer gezelligheid, hoe beter.

Door middel van Whatsapp konden we al ruim voordat de meiden onze kant opkwamen communiceren over routes, campings en weersomstandigheden in BC. Dus tegen de tijd dat ze hun huurcamper bij ons op het pad zetten, hadden we allang niet meer het gevoel dat we "wildvreemden" van elkaar waren - lol! En het bleek ook - voor de meiden was het even een adempauze in hun reis zonder dat ze zelf op zoek moesten naar avondeten, wasmachines of een knappe douche. En voor ons was het een groot plezier om drie dagen lang die heerlijke Hollandse nuchterheid en humor om ons heen te hebben. Maar, ondanks dat het overdag prima mooi weer was, was het 's nachts al wel een behoorlijk stuk kouder aan het worden. Dus een bezoekje aan de Walmart om wat extra dekens aan te schaffen was gauw geregeld.

Hieronder een aantal foto's van die korte, maar o zo gezellige dagen, waar we ondanks werk en school gelukkig ook nog even tijd hadden om met z'n allen wat sightseeing in Kelowna te doen.

School begint weer

September 2018 - De school is weer begonnen, en omdat Buck nu naar de "middle school" gaat en Cisco naar z'n laatste jaar "high school", zitten ze samen om de bus 's ochtends!


Deze maand kregen we ook nog een uitnodiging van één van de makelaars waar ik mee werk. Of we naar een plaatselijk speelparadijs "Loco Landing" wilden komen voor een "customer appreciation day". Ondanks dat Buck hier bijna te oud voor is, leek het ons leuk om dit toch samen nog één keer te doen, en ach, met mooi weer en verstand op "kind" werd het toch wel weer een leuk daggie.



Buck heeft nu ook handenarbeid op school. Dat betekent druk klussen thuis, want jaaaaaaaaa - op school afmaken daar heeft meneer nog wat moeite mee hahaha!

Familie Koen op bezoek

18 t/m 26 augustus 2018 - "Verlangst" is een Westfries woord. Het betekent ongeveer hetzelfde als "verlangen" maar dan is het specifiek gericht naar een persoon, of in dit geval een groep van personen.

Sinds we emigreerden uit Nederland was er "verlangst" om ooit, ooit, ooit samen met mijn nicht Karin en haar man Dirk in Canada te zijn. En tijdens ons tot-nu-toe enige bezoek terug aan Nederland in de zomer van 2015 riep Dirk het weer: ik kom een keer langs bij jullie! Maar wij weten als geen ander dat "zeggen" en "doen" soms lastig met elkaar te verenigen zijn. Dus je kunt je voorstellen hoe ENTHOUSIAST we waren toen er rond oktober 2017 een bericht van ze binnenkwam: het gaat gebeuren! We gaan een reis naar Canada maken met het hele gezin (Dirk, Karin, kids Jesper, Silja, Jari en Jari's vriendin Sabine) en we komen bij jullie langs. Waanzinnig!

We zullen je alle details over de voorbereiding besparen, maar ik kan je vertellen dat we met ontzettend veel plezier gediscussieerd, geïnformeerd, geadviseerd, geboekt en gepland hebben waar maar nodig was om hun te helpen bij deze reis. En toen er éénmaal een datum was geprikt en deze datum dichter en dichterbij kwam, werd het "verlangst" alleen maar groter en groter. Iedereen voelde dat dit een "once-in-a-lifetime" evenement zou worden.

We gaan ook op dit weblog niet alle details over het bezoek opschrijven, want dat is simpelweg een onmogelijke opgave. Wat we wel achteraf concludeerden is dat we werkelijk nooit hadden gedacht dat je ZOVEEL dingen kon doen, zien, bespreken en beleven in zo'n korte tijd met zo'n fijne groep familie. In één woord samengevat: het was LEGENDARISCH en ik denk dat we de foto's (of in ieder geval een klein deel daarvan - lol) voor zich laten spreken.

Geniet ervan!

Caroline op bezoek

27 juli t/m 16 augustus 2018 - De brand was nog maar net uit toen we begonnen aan de voorbereiding van onze eerste gast van dit jaar: Caroline!

Caroline is de zus van één van de legerkameraden waar William samen mee in Bosnië heeft gediend. Nadat haar broer vanwege die periode in Bosnië uit het leven is gestapt, is er via Facebook contact ontstaan met z'n zus. Er groeide langzamerhand een hele fijne, respectvolle en waardevolle "online" relatie met Caroline, en we grapten vaak dat ze altijd welkom was om deze kant op te komen, terwijl we donders goed wisten dat dat voor haar een grote beslissing zou zijn zowel in praktisch als financieel opzicht.

Wat wil nou het toeval? Door een financiële meevaller voor Caroline, was dit ineens mogelijk! Niet te geloven - na hier jaren geintjes over gemaakt te hebben, zou het nu dan echt gaan gebeuren? Ja hoor, die meid liet er geen gras over groeien. Ze regelde alles om haar zoon en dochter goed verzorgd achter te laten, en boekte meteen een ticket deze kant op! Waanzinnig! Wij meteen aan de slag met allemaal gekkigheid, want wat dat betreft heeft Caroline gelukkig net zo'n geshuffeld gevoel voor humor als wij.

Op vrijdag de 27e was het zover en stonden we klaar op het vliegveld - in een Kerstoutfit! Het was altijd een grap tussen ons en Caroline dat ze met de Kerst langs zou komen. Nu was het zover, en dus hadden we onszelf en het hele huis in Kerstthema versierd. Lachen!


In de 3 weken daarna was het heerlijk om Caroline bij ons te hebben. Het was ook al zomervakantie dus de jongens waren ook om huis, alleen William was nog regelmatig aan het werk. Maar het zonnetje scheen, de dagen waren lang, en vooral Ramona en Caroline hebben heel wat uurtjes samen doorgebracht, gewoon gezellig lezen, kletsen, proosten, of de hort op als de auto beschikbaar was.

Eén verplichting die wel moest in deze drie weken, was het vernieuwen van onze paspoorten. En aangezien dat alleen bij de Nederlandse ambassade in Vancouver kan, hadden we besloten om een hotelovernachting te boeken van 7 op 8 augustus, en er een gezamenlijke "roadtrip" van te maken. Op de heenweg bezochten we de Othello tunnels (zie andere bericht), Granville Island, en downtown Vancouver. De volgende dag naar de ambassade, Stanley Park, en in noord Vancouver ook nog het een en ander regelen voor onze volgende gasten die in Augustus kwamen. Tot slot nog even een hangbrug meepikken, avondeten in Hope en toen weer thuis. Achteraf gezien veel te weinig tijd genomen natuurlijk, maar ja, de portemonnee laat het ook niet altijd toe om langer te blijven.


In de afsluitende dagen zijn we nog in Kelowna bij een bierbrouwerij geweest, en hebben we heerlijk geluncht bij een wijngaard. Caroline, wat hebben we gelachen en genoten van je gezelschap en we hopen ontzettend dat we dit in de toekomst nog eens kunnen doen! Topper!

Strand & Brand

15 juli 2018 - Het is al dagenlang heerlijk weer. Het is nu weekend dus - op naar het strand voor een heerlijk dagje relaxen!


Maar ja, het grote nadeel van dagenlang mooi weer is dat alles heel droog wordt waarbij een klein vonkje al genoeg is om de boel in de brand te steken. Dus na een zware onweersbui op woendsdag is het raak! In een paar dagen tijd staat de hele berg tegenover ons in de brand, en ook ten zuiden van ons ontstaat een grote brand. Gelukkig is het ver genoeg van ons vandaan zodat wij niet hoeven te evacueren, maar je ziet wel de hele dag blusvliegtuigen en helikopters in de rondte gaan, en er komen overal kleine asdeeltjes uit de lucht vallen. Het duurt in totaal bijna 2 weken voor het uit is. Er is veel natuur verloren gegaan, maar gelukkig geen huizen, dus de nachtrust van het hele dorp is weer hersteld.

Bezoek aan BC Childrens Hospital

7 juli 2018 - Het was tijd voor het jaarlijkse bezoek aan het BC Childrens Hospital om Cisco zijn nier helemaal te onderzoeken. Het is ons jaarlijkse ritje naar Vancouver, onze jaarlijkse reminder over het hoe en waarom we ook alweer deze kant op zijn geëmigreerd, en in plaats van zo snel mogelijk heen en weer te rijden, plakken we er altijd 1 of 2 dagen aan vast en maken er een jaarlijks uitje van. Even weg van thuis, en we proberen ook altijd iets nieuws te doen. Op die manier zijn de gedachten niet alleen bij het ziekenhuisbezoek, maar ook bij ons als gezin.

Op aanraden van Cisco zijn karate leraar, stoppen we onderweg naar Vancouver bij de Othello tunnels. Een serie van 4 oude spoorwegtunnels waar vroeger de trein reed toen er nog geen snelweg liep. Het is absurd druk, allemaal toeristen, en bij toeval vinden we een parkeerplek. De wandelroute is goed begaanbaar, de rails zijn allang verwijderd, maar de tunnels en bruggen zijn er nog en het loopt ook nog eens door een heel spectaculair stukje natuur. Op de borden staat geschreven dat dit het allerduurste stukje spoorrails is dat ze ooit in Canada hebben aangelegd. Ze hebben hier inderdaad een behoorlijk stukje vakmanschap moeten gebruiken om het voor elkaar te boksen. Mooi hoor! Voor herhaling vatbaar.


Nadat we inchecken in een soort van Ronald McDonald huis, bezoeken we de University of British Columbia (UBC). Los van het feit dat daar een hoop is te zien en te doen, lijkt het ons ook een goed idee om eens rond te kijken op het schoolterrein. Cisco begint namelijk aan z'n laatste schooljaar en zal dan moeten beslissen waar hij verder gaat leren. En één van die opties zou deze universiteit kunnen zijn.

Het schoolterrein ligt aan de kust en na een aantal stops waar we van de uitzichten genieten, rijden we richting de botanische tuin. Een hoop tropische planten, een 10 meter hoge wandeling door de bomen waar Ramona echt hééééél erg haar best moest doen om niet in paniek te raken (stoere meid), en een bezoek aan een biologisch museum waar één van de grootste dierenverzamelingen in de wereld ligt opgeslagen (inclusief veel uitgestorven soorten zoals de dodo). Ter afsluiting chillen op één van de vele stranden in Vancouver, en 's avonds uit eten geweest bij de Chinees.


's Ochtends vroeg opstaan om om 8 uur bij de nierafdeling te zijn, waar we vervolgens na 2 uur klaar zijn! Nou moe?!? Dat is nog niet eerder gebeurd. Maar ja, alle onderzoeken zien er goed uit, alles wijst erop dat Cisco zijn nier stabiel en onder controle is, dus de doktoren zien geen reden om ons langer in het ziekenhuis te laten wachten. Okay dan.

Terug naar Ronald McDonald, spullen ingeladen, auto gestart, in één keer naar huis gereden, en toen ter afsluiting nog even lekker in ons eigen dorpje in het water liggen dobberen. Da's mooi gaan!