Nog geen voorjaar

24 februari 2018 - De winter is nog niet voorbij. Net als in de rest van de wereld lijkt het weer hier ook "van slag". Telkens smelt alle sneeuw weg, begint het zonnetje te schijnen, krijgen we het gevoel dat het voorjaar om de hoek staat.....en dan valt er weer een pak sneeuw! Het is nog maar februari, dus het kan ook eigenlijk nog geen voorjaar zijn, maar we zijn er zo klaar voor.
Als ik nu uit het raam kijk, zie ik dit:

En dat is ongeveer de vijfde keer deze winter dat er zo'n enorm pak in één keer valt. Dat wordt straks sneeuwschuiven.

By the way: Ramona heeft een nieuwe baan! Huh?!? Ze was toch net begonnen? Let me explain. Ze had meerdere sollicitaties de deur uit gestuurd, de supermarkt was de eerste die haar een baan aanbood, dus is ze daar begonnen. Maar wis en waarachtig, ze mocht tijdens haar tweede werkweek ook op gesprek voor een baan bij het postkantoor. En laat ze daar nu ook een baan aangeboden krijgen! En die baan is leuker, betaalt meer, en geeft haar vaste uren in plaats van lukraak ingepland te worden. Dus heeft ze de baan bij de supermarkt opgezegd (die baalden daar als een stekker van), en is ze sinds een week heel druk met het leren van alle ins-en-outs van het postkantoor. Leuke collega's, afwisselend werk, en echt iets voor haar.


In de tussentijd is er bij Cisco op school een hoop commotie ontstaan. De organisatoren van de bandtrip meldden gisteren (3 weken voor vertrek) dat de trip ineens ruim 400 dollar duurder uitvalt. Vreemd, want bij aanmelding was er een ruime kostenschatting afgegeven gebaseerd op alle voorgaande jaren, en Cisco heeft 2 weken geleden al het laatste deel van de reis betaald. Er zijn dus heel wat boze ouders. Cisco was er verdrietig van dus we hebben hem verzekerd dat z'n trip sowieso doorgaat, maar over het wel of niet betalen van een last-minute kostenverhoging is het laatste woord nog niet gesproken.

Inmiddels kruipt het met het eigen bedrijfje rustig verder. We krijgen gemiddeld één opdracht per week, en verwachten dat de echte drukte komt zodra de sneeuw helemaal verdwenen is. Wel hadden we iets ontdekt. Een plaatselijke makelaar die we kennen en waar ik ook een aantal keren mee gesproken heb over ons eigen bedrijfje, was schijnbaar erg onder de indruk van wat we deden. Zo erg zelfs, dat hij nu zelf een 3D camera heeft gekocht in plaats van ons opdrachten te geven. Grrrrrrr.

Als backup ben ik sinds kort ook begonnen met studeren voor een taxi rijbewijs waar je, net als in Nederland, een aparte rijopleiding voor nodig hebt. Nederlandse vrienden van ons die ook in Peachland wonen, zijn vorig jaar een taxibedrijf gestart en hebben ons hier al meerdere keren voor gevraagd. En omdat dat goed te combineren is met het huidige gebrek aan opdrachten, hoop ik die snel te halen.

En ondertussen proberen we thuis de boel draaiende te houden. Buck en ik zijn wat vaker met z'n tweeën thuis, wat niet altijd even makkelijk is (zelfde karakter - lol), maar dat lossen we altijd weer op. Met lekkere dingen bakken bijvoorbeeld, of nieuwe gerechten uitproberen, want Buck is verslaafd geraakt aan kookprogramma's. Typisch, ik riep toen ik klein was ook altijd dat ik kok wilde worden. Iets met een appel en een boom blijkbaar.