Home
HomeWe waren vorige week maandag in Penticton voor m'n part-time baan, toen er een lampje op het dashboard van de auto ging branden. Iets met het ABS systeem. Even nog doorgereden, maar we horen een lelijk schrapend geluid ergens bij de voorwielen dus gestopt en de ANWB gebeld. Half uurtje later gaat de auto op de auto-ambulance richting de garage - de rollager incl. ABS sensor van het rechter voorwiel is stuk. Reparatie kan dezelfde dag gedaan worden maar kost 800 dollar. Yikes! Tsja, we hebben maar één auto en we moesten nog terug naar huis, dus veel keus hadden we niet. Bleh!
Verder nog iets? Ja, één van de sneeuwschuivers van de gemeente was druk bezig om de weg sneeuwvrij te maken. Helaas had hij in alle drukte de brievenbus over het hoofd gezien. Resultaat: zie foto. We moeten de post nu afhalen bij het postkantoor totdat ze een nieuwe brievenbus hebben geregeld. Bleh!
En dan nu het goede nieuws!
Cisco heeft z'n eerste uurtjes gewerkt bij de supermarkt en z'n eerste salaris ontvangen. Met alle fundraising, extra bijdrages en z'n salaris kan hij daardoor de laatste kosten van z'n schooltrip bij elkaar verdienen. Dus gaat hij in de laatste twee weken van maart op zeker naar San Francisco. Super! Hij werkt meestal op donderdagavond en in het weekend, dus het is soms even puzzelen hoe hij op z'n werk komt, weer naar huis komt, etc. maar "so far so good".
Ramona heeft een baan! Ze is begonnen bij de supermarkt (een andere dan die waar Cisco werkt) die letterlijk naast Buck z'n school zit. Da's heel fijn in geval van noodsituaties, en deze winkel is ook nog goed met de auto of het openbaar vervoer bereikbaar, dus logistiek gezien een prettige plek. Ze heeft in de afgelopen week een intensieve training gevolgd om alle ins en outs te leren. Daar komt nog meer bij kijken dan je denkt! Maar, ze waren zo blij met haar inzet dat ze meteen ingeroosterd is voor de komende weken. Dit in tegenstelling tot andere nieuwelingen die nog geen uurtjes toebedeeld krijgen, omdat ze daar simpelweg nog niet klaar voor zijn. Girlpower!
En tsja, dan blijft Buck over. Tot nu toe haalden en brachten we Buck altijd met de auto naar school. Volgend jaar kan hij pas met de schoolbus mee en fietsen naar school staat hier gelijk aan zelfmoord. Aangezien de auto niet altijd beschikbaar meer is, en omdat mama en papa hem nu niet altijd op kunnen halen, was er maar één goede oplossing: Buck met de bus! Ramona heeft een paar keer met hem geoefend en we brengen hem nu 's ochtends nog wel naar school omdat dat prima te combineren is, maar terug naar huis gaat 'ie tegenwoordig met de bus. Nou, petje af voor Buck - hij doet het super! Hij heeft een eigen buspas, een eigen sleutel, en redt zich prima. We hebben stiekem het idee dat hij het ook wel leuk vindt, zo'n stukje zelfstandigheid erbij. Hij stapt in ieder geval altijd met een grote glimlach uit! Applaus voor Buck, en eigenlijk applaus voor ons allemaal!