Home
HomeZaterdagmiddag konden we elkaar weer knuffelen. Ik had m'n eerste week training erop zitten en was vanaf Vancouver eiland gekomen. Ramona had voor het eerst de 5 uur rit van huis naar Vancouver zelf gereden. Stoer! Met z'n allen door naar het Easter Seals huis (een soort Ronald McDonald huis), wat kleine boodschapjes gedaan en toen de rest van de avond met een drankje en wat vlees op de BBQ op het binnenterras gezeten.
Het grootste deel van de zondag hebben we vooral gechilled. De spanning, de training en al het regelwerk van de afgelopen weken had er behoorlijk ingehakt. Dus niemand had zin om iets te ondernemen. Geen probleem, want het Easter Seals huis leent zich prima voor chillen. Maar...vandaag was ook onze trouwdag! 18 jaar getrouwd en nog steeds ontzettend blij dat we samen zijn!
Om onze trouwdag te vieren hadden we een reservering gemaakt bij een restaurant in Vancouver. De reden voor dit restaurant? 17 jaar geleden op exact(!) dezelfde dag zaten we daar met z'n tweetjes om onze 1e trouwdag te vieren. Toen als toeristen, zonder kids, zonder plannen, zonder ideeën om hier ooit naar toe te verhuizen. En nu? Nu zaten we in datzelfde restaurant om met z'n viertjes onze 18e trouwdag te vieren, terwijl we hier wonen, en terwijl we op het punt staan om voor onszelf te beginnen. Wat een emotionele achtbaan is het leven soms. Het personeel deed extra z'n best om er een superavond van te maken, en we kregen aan het eind zelfs nog een toetje aangeboden met trouwdag versiering. Helemaal top!
Maandagochtend vroeg naar het ziekenhuis gelopen. Met Cisco samen alle onderzoeken ondergaan, alle artsen gesproken, alle testuitslagen gekregen, alle emotie van zijn ziekteperiode weer beleefd (het blijft terugkomen, onderdrukken lukt simpelweg niet), en met relatief "goed" nieuws terug naar huis. Volgens de arts in Kelowna leek z'n nier sneller achteruit te gaan dan "gepland". En de enige manier om precies te weten hoe het met z'n nier is gesteld, is door deze jaarlijkse onderzoeken te doen. Het blijkt dat z'n nier NIET sneller achteruit gaat dan gepland! De nier wordt nooit meer beter (niercellen vernieuwen zich niet zoals bvb. je huidcellen), maar hij doet 't nog zoals verwacht. Wel kregen we het definitieve bericht dat Cisco over 5 tot 10 jaar zeker een transplantatie nodig zal hebben. Dat was nog nooit eerder zo hard uitgesproken, maar het is nu dus een feit. Hij kan niet meteen op de wachtlijst, dat mag pas als de nier echt aan vervanging toe is. En dat hopen ze te plannen zo ergens tussen z'n 20e en 25e verjaardag, omdat Cisco dan lichamelijk ook op z'n sterkst is. Zucht.
Maandagavond zette Ramona mij weer op de boot voor de volgende week training. Zelf reed ze terug naar het Easter Seals huis, en op dinsdagochtend met de kids weer terug naar huis. Had ik het woord achtbaan al genoemd?