Barre tijden

22 juli 2017 - Okay, waar zullen we beginnen? Het wordt een lang verhaal, we moeten even terug in de tijd, en dan komen we vanzelf uit bij de grootste reden dat we naar Vancouver eiland gingen (zie bericht "Vaderdagtrip").

Sinds we elkaar leerden kennen, willen we eigenlijk al iets voor onszelf beginnen. Een eigen bedrijfje, iets van onszelf, iets waar we aan kunnen bouwen wat echt van ons is. We komen allebei van ondernemersgezinnen, hebben veel ondernemers in de familie, dus vreemd is het niet. Het houdt ons niet continu bezig, maar het is iets wat altijd in ons achterhoofd rondzwerft.

Rond het weekend van 10 & 11 juni zie ik iets op internet over een interessant franchise idee: het tekenen van plattegronden voor makelaars. Bij nieuwe huizen krijg je standaard een plattegrond van de architect, maar bij bestaande huizen niet. En het is reuze makkelijk dat als je een huis met een makelaar hebt bekeken, je ook een plattegrond meekrijgt voor thuis. Het idee laat me niet los: je kunt het van huis uit doen, de operationele kosten zijn laag, je hebt geen personeel nodig, je kunt het met z'n 2-en doen, je hebt geen dure inventaris nodig, en .... in vorige banen hebben we zowel ervaring met verkoop als het werken met tekensoftware opgedaan. Ik stuur ze vrijdag een email, bel ze zaterdag op en praat vervolgens honderduit met de eigenaar van dit bedrijf op Vancouver eiland. We laten het even bezinken.

Het laat me nog steeds niet los. We doen wat haalbaarheidsonderzoek: hoeveel makelaars in de omgeving, hoeveel verkochte huizen, wat heb je nodig, welke investering, enz, enz, enz. Maandag erna bel ik wederom met de eigenaar. Ik heb honderden vragen en hij beantwoordt alles rustig. De volgende stap is om naar zijn kantoor op Vancouver eiland te komen zodat we elkaar in het echt kunnen ontmoeten. We denken er nog even over na, en besluiten dan de knoop door te hakken: we gaan op vaderdag naar het eiland (zie bericht "Vaderdagtrip").

Het gesprek met de eigenaar en zijn zoon verloopt prettig. We horen geen grote verrassingen, alles ziet er solide uit, en alle vragen van hun en onze kant worden beantwoord. We moeten investeren in een franchise fee en wat apparatuur, maar dat is te overzien. Er is een verplichte 10-daagse training samen met de zoon om alles te leren, en daarna kun je van start. In de dagen daarna krijgen we de nodige officiële papieren opgestuurd, die we rustig op ons gemak kunnen doornemen. Ook bel ik met 5 andere ondernemers die hier 1 tot 3 jaar geleden mee zijn begonnen, en die zijn allemaal even enthousiast.

Dinsdag 20 juni 's middags om half 3 ben ik aan huis bij m'n werkgever. Ik vraag of ik 2 weken vrij mag (ik had nog heel veel vrije dagen staan). Ondanks dat ik dat juridisch niet verplicht ben, vertel ik hem eerlijk en oprecht waarom: ik wil een training volgen om evt. voor onszelf te beginnen. Het schiet hem in het verkeerde keelgat. Hij wordt nijdig, praat over "gebrek aan commitment", zegt "dat hij dacht dat we iets aan het opbouwen waren", en "het zal wel weer aan mij liggen". Ik probeer uit te leggen dat dit nog maar een eerste stap is, dat we ons hele leven al iets voor onszelf willen en probeer hem voor rede vatbaar te maken, maar niets helpt. Uiteindelijk stuurt hij me letterlijk van z'n terrein af! Hij wil even alleen zijn.

Terwijl ik naar huis rijd krijg ik een sms: ik hoef niet meer terug te komen en dat ik morgen de bedrijfslaptop, auto en telefoon moet inleveren. Elf maanden heb ik voor hem gewerkt! Vele weken heb ik rond de 60 uur gewerkt zonder extra vergoeding! Er zijn weken geweest dat ik van zondagochtend vroeg tot vrijdagavond laat weg was, en nu wordt ik als een straathond afgeserveerd! Hij wilde liever met een Nederlander in plaats van een Canadees werken (zie bericht september 2016), en nu gedraagt hij zich als de slechts denkbare Canadese werkgever. Wat een ontzettende klootzak!

De situatie is veranderd. Terwijl we erover nadachten voor onszelf te beginnen, is er nu een noodzaak ontstaan om een beslissing te nemen. We besluiten om voor onszelf te beginnen. We zien het ontslag als een deur die dicht is gegaan, terwijl er een andere deur voor zelfstandig ondernemen open is gegaan. We zetten dingen in gang: Kamer van Koophandel registratie, BTW nummer aanvragen, bedrijfsrekening openen, papieren tekenen, apparatuur aanschaffen, enz., enz. De snelheid waarmee we dingen regelen is indrukwekkend. De training wordt gepland van 3 t/m 14 juli. Dat is tegelijk met de afspraak voor Cisco z'n jaarlijkse ziekenhuis checkup. Dat moet dan maar, we kijken wel hoe we dat regelen. De officiële oprichtdatum van ons eigen bedrijf wordt 9 juli - onze trouwdag.

M'n officiële laatste werkdag in verband met de 2-weekse opzegtermijn was op 4 juli. In de dagen daarna kreeg ik het ontslagdocument van mijn ex-werkgever met de post. Dit document moet de ex-werkgever invullen voor de registratie van je werkverleden. Wat staat er als reden voor beëindiging dienstverband? "Ontslag genomen". Wat!?!?! Meteen contact opgenomen. Of 'ie wel helemaal lekker was, en dat ik een nieuw ontslagdocument eiste met de juiste reden: "ontslagen". Het bleek een "foutje" te zijn, we kregen een week later een nieuwe opgestuurd die ik vervolgens door heb gestuurd naar de Sociale Dienst.

Afgelopen maandag belde er een meneer van de Sociale Dienst. Hij behandelde mijn aanvraag en zag dat ik ontslagen was, omdat ik een eigen bedrijfje wilde beginnen. En dat als ik dat doe, ik geen recht op een uitkering heb. Wow! We hebben geen inkomen want ik ben ontslagen, we hebben het geld dat we nog achter de hand hadden geïnvesteerd om iets voor onszelf te beginnen, en dan krijg je de melding dat je geen uitkering krijgt als zelfstandig ondernemer. Omdat we niet van alleen lucht kunnen leven, heb ik dus maar gezegd dat ik op zoek ga naar een full-time baan. Waarop ik er nu dus ook een sollicitatieplicht bij heb gekregen, los van al het geregel voor het opstarten van ons eigen bedrijfje. Barre tijden!