Home
HomeAls toerist in eigen land bezoeken we de Zaanse Schans, want we moeten natuurlijk foto's van molens hebben - lol. Als enige stel Nederlanders in een niet aflatende stroom toeristen, bekijken we een kaasmakerij, een snoepjeswinkel, en de molens. Bij de houtzaagmolen gaan we naar binnen en de boys worden meteen aan het werk gezet. "Hup jongens, we moeten een boom binnenslepen die verzaagd moet worden." Leuk. Aansluitend bezoeken we 's avonds een stel vrienden, kunnen we eindelijk hun kinderen ontmoeten en eten we met z'n allen Chinees. Lekker hoor.
Op zondag hebben we een chill dag. Het is prut weer en we schrappen het plan om met San & Jer naar 't strand en de duinen te gaan. Nou, dan gaan we toch bij San & Jer binnen zitten met lekkere hapjes. En terwijl we van de hapjes genieten, komt het Keez spel tevoorschijn. We hebben een hoop lol, en de geplande barbecue 's avonds is wel super. Door de terrasverwarmer en de vuurkorf houden we het buiten lang vol, en met wat countrymuziek erbij is het helemaal compleet. Of toch niet? Er schieten gedachten door m'n hoofd. Flarden van de afgelopen dagen die voorbij vlogen. Ik ben blij omdat we zoveel mensen zien en spreken die ons lief zijn, maar ik voel me verdrietig omdat ik niet op m'n eigen plekje ben. Ik mis Canada. Ik mis de ruimte, het constante warme weer, het uitzicht op de bergen, ons eigen plekkie en de tolerantie in het verkeer. We zijn wel Nederlands, maar ons hart ligt in Canada, da's nu duidelijk. En dat maakt me weer blij, want dat betekent dat we 5 jaar geleden de juiste beslissing hebben genomen :-)
Maandag is het een stuk mooier weer, dus op naar 't strand. De jongens verbazen zich hoe groot het is, en hoe anders dan het strand waar wij naar toe gaan in Canada. Het zand is fijner, er liggen heel veel schelpen, en je kunt met dit zand veel beter zandkastelen bouwen. Al snel loopt Buck op z'n blote voetjes in de branding, en is Cisco op de vloedlijn op zoek naar krabbetjes en schelpen. Buck zegt dat hij hier nog wel een keer terug wil komen als het echt zonnig is, dan kan 'ie de hele dag hier spelen. Maar voor nu is en blijft het fris, dus zoeken we een strandtent op. Het is rond de middag, dus ook tijd voor middageten. We bestellen echte Hollandse dingen zoals bittergarnituur, poffertjes, gerookte vis en kroketten, en zitten echt heerlijk te genieten van de verschillende smaken.
Rond het avondeten gaan we weer op bezoek, maar de jongens blijven bij opa en oma. Ze hebben genoeg "vreemden" gezien, en verheugen zich op de bloemkool en andijviestamppot die oma gaat maken. Wij schuiven aan tafel bij vrienden en gaan gezellig samen zitten teuten alsof de tijd heeft stil gestaan, alsof je gewoon verder gaat met het gesprek waar je vorige keer was gebleven. Wat uniek is dat toch, je bent zo lang weggeweest maar die vriendschap, die verbondenheid, die is onveranderd gebleven.
Het was een kort bezoek, want we gaan verder naar de Natres - de Nationale Reserve in Bergen - waar ik 7 jaar heb gediend. Die hebben de laatste onderhoudsavond voor de zomerstop, dus een superkans om wat mensen te spreken. Nou, het werd een feest! Hoe bijzonder is het dat je met een groep mensen hebt samengewerkt, en het eerste dat ze zeggen als je na bijna 6 jaar weer langs komt, is "er is een vacature hoor!". Anyway, het was een geweldig fijn bezoek, we hebben iedereen gesproken die we graag wilden spreken, en bleven als gevolg erg lang plakken. Op de valreep nog een mooie rugzak voor gratis meegekregen, en zo rond 1 uur 's nachts was het echt tijd om afscheid te nemen. Oh, oh, daar komen de waterlanders. Tsja, de Natres heeft altijd een bijzondere plek in ons leven ingenomen, en met sommige mensen is de band zo sterk dat afscheid moeite kost. 'Till we meet again, my army of friends.
Het is dinsdag, we zitten bijna een week in Nederland en we nemen 's ochtends even de tijd voor onszelf. Geen doe-dingen op de planning vandaag, wel een bezoek aan vrienden en familie. We rijden rond het middaguur op ons gemak naar Medemblik en doen een bakkie bij hele fijne vrienden. Tegelijkertijd gaat Cisco op bezoek bij een oud schoolvriendinnetje. Hij is helemaal een beetje bleu als we hem daar een uur later weer komen ophalen. Hahaha, leuk hoor. Daarna door naar opa Harold en oma Joke die een uitgebreid diner voor ons hadden voorbereid. De jongens geven hun zelfgemaakte kadoos die ze in Canada met de buurman hadden gemaakt, en zij krijgen zakgeld om zelf iets leuks uit te kiezen. We genieten van het samenzijn en het heerlijke eten. Ter afsluiting nog even een rondje met de hond door Medemblik lopen en deze fijne avond is al weer veel te snel voorbij gegaan.