Home
HomeIn de eerste week hebben we de directe omgeving van Kelowna laten zien. Waar is de school, waar doen we boodschappen, waar laten we de hond uit, etc. Daarnaast lekker wandelen over de boulevard, uit eten, in het meer zwemmen en van de zon en de rust thuis genieten. Het is duidelijk ook een ander leefritme voor opa en oma dan in Nederland. Elke dag zon, temperatuur van gemiddeld rond de 30 graden, en je hoeft niet persé de auto in om ergens heen te gaan, want er is al zoveel te zien in de stad zelf. Tempo doeloe dus, en rustig wennen aan het tijdsverschil. Ook is het tijd om opa zijn verjaardag te vieren (26 juli). Lekker opdoffen (voor Canadese begrippen dan), en uit eten op het terras van het Manteo Resort - schitterend uitzicht inbegrepen. Ondertussen is de auto ook naar de garage geweest, en nadat ze de pakking van de versnellingsbak hebben vervangen doet alles het weer.
In de tweede week zijn we wat vaker onderweg. Een dag naar het strand met zijn allen, een middag wandelen in de bergen bij Myra Canyon met opa en Cisco, tussendoor met zijn allen wandelen in de plaatselijke parken (Mission Creek) en daarnaast een aantal markante punten in Kelowna laten zien (Knox Mountain). Het wandelen bij Myra Canyon was ontzettend mooi, dit hadden we zelf ook nog nooit gedaan. Het was wel uitdagend, want al met al hebben we vier uur rondgewandeld en het was behoorlijk warm die dag. Maar, wel een onvergetelijke ervaring en veel foto's genomen. Ook moest ik nog voetballen, dus hup op vrijdagmiddag heen met deze keer Nederlandse fans langs de lijn, en als resultaat een flinke blauwe plek. Auw. Uiteindelijk zijn we 4e geworden van de competitie en da's gezien de soms schommelende opkomst, geen beroerd resultaat.
In de derde week doen we het rustig aan. Het zijn al twee indrukwekkende weken geweest, en het is nog steeds warm. Wel nemen we opa en oma nog een daggie mee op toeristische route rondom Lake Okanagan. Dit is een route die wij al eens met ons eigen gezin hebben gedaan, en je komt onderweg ogen en oren tekort. Ook opa en oma zijn onder de indruk, alhoewel het lastiger wordt om de hoge temperaturen te verdragen. Tsja, voor plaatselijke begrippen is drie weken lang zon van rond de 30 graden niet vreemd, maar wel voor een "toerist". Dus zoeken we iets vaker de koelte op en gaan bvb. nog een keer bowlen met opa en de kids. Lekker in een kelder van zo'n 18 graden. Leuk hoor, maar brrrr - effies te koud voor 't mooie.
En toen was al bijna weer voorbij - snik, snotter, blér. Op de vrijdag zouden opa en oma weer terug vliegen. Maar omdat wij toch nog het een en ander in Vancouver moesten regelen (o.a. paspoorten vernieuwen), gingen we op donderdag al die kant op. En om geen risico te lopen, stelt opa voor om voor deze keer meteen maar een auto te huren. Okay, maar dan wel een hele ruime graag. Nou, die kregen we ook.
De route van Kelowna naar Vancouver was ontzettend mooi. Het heeft wel iets weg van een autobahn, met overal vergezichten. En gelukkig hadden we deze keer ook de tijd om er van te genieten - lol. Na een aantal stops onderweg komen we langzaamaan weer in bebouwd gebied terecht, en omdat ik voordat we van huis weggingen de navigatie geüpdatet had (voor dat woord had ik wel even de spellingscontrole nodig - mijn hemel), verliep de rit stukken soepeler. Vancouver is echt een megastad, en na een bezoek aan het hoofdkantoor van Nintendo (Cisco zijn DSi was stuk), kwamen we bij het hotel aan dat letterlijk in het centrum lag. En dan is zo'n grote auto ineens niet zo prettig... Maar ach, d'r zit een stuur op dus gewoon rustig aan, dan breekt het lijntje niet. 's Avonds heerlijk geslenterd, ons verbaasd over de drukte maar ook schoonheid van deze stad, en toen het bed opgezocht.
Vrijdagochtend gingen wij vroeg op pad naar het Nederlandse Consulaat om onze paspoorten te laten vernieuwen. Daarna opa en oma opgehaald, uitgebreid geluncht en daarna heerlijk op ontdekkingsreis door Stanley Park. Dit is een groot park midden in het centrum van Vancouver, en dat gaf ons de mogelijkheid om vanuit de auto nog wat meer van de stad te zien, voordat opa en oma op het vliegveld moesten zijn.
Oh nee, dan is het nu toch echt tijd voor afscheid en om het verdriet van de kinderen niet al te lang te rekken, besloten we om na het uitladen van de koffers meteen afscheid te nemen. Dag opa en oma, goeie reis! Het was heerlijk en we kunnen niet wachten tot we elkaar weer een keer zien.
P.S. Alle foto's van deze drie weken staat onder "Fotoalbum". Kleine waarschuwing: neem de tijd, het zijn 619 foto's!