Home
HomeWe vertrekken om 8 uur 's ochtends, en ze zouden landen om 13.15, dus tijd zat. Maar helaas, na een uurtje bergopwaarts rijden komen er ineens grote zwarte wolken onder de auto vandaan. Staat ie in brand? Het zal toch niet? Krijgen we pech? Ah nee, niet vandaag please! Maar ja, het lot beslist anders en voor we het weten staan we aan de kant van de weg, met een schitterend uitzicht op de bergen, maar met een hele grote plas olie onder de auto. We zijn geen lid meer van de wegenwacht, mobiele telefoons hebben hier geen bereik, dus houden we maar een passerende auto aan. Deze meneer heeft geen verstand van auto's, maar beloofd bij de eerstvolgende stad een sleepauto te bellen. Dan stopt er nog een auto (uniek eigenlijk als je er over nadenkt) en deze meneer heeft wel verstand van auto's.
Hij vermoedt dat er een pakking van de versnellingsbak stuk is, waardoor er olie op de warme delen van de motor lekt die vervolgens verbrandt en de rook veroorzaakt. Hij adviseert om niet verder de berg op te rijden, maar om terug te keren naar Kelowna en daar een garage te zoeken. Maar we moeten nog naar Vancouver! Tijd voor een plan: de meneer zegt dat we nog wel met de auto kunnen rijden, dus besluiten we om te draaien en bergafwaarts te rijden. Tijdens de afdaling proberen we met de GPS de dichtstbijzijnde autoverhuurder te vinden - die zit in West-Kelowna. Maar het is zondag, dus of die open is...
Gelukkig gaat Budget in West-Kelowna net open als wij het parkeerterrein oprijden. Heeft u misschien een auto beschikbaar voor 6 personen inclusief bagage? Ja hoor. We tekenen de papieren, gooien alle spullen over en draaien 20 minuten later de weg weer op. Zo rond 10.00 uur rijden we hetzelfde punt voorbij waar we eerder die ochtend stil stonden. Pffff....wat een dag, en we zijn er nog lang niet.
De geplande stops die we om de 2 uur zouden maken worden geschrapt. We stoppen even voor een snelle plaspauze en rijden dan weer verder. We zitten op de Coquihalla snelweg, één van de mooiste wegen van Brits Columbia, maar echt veel tijd om er van te genieten nemen we niet. Met een ruim hoger gemiddelde dan de officieel toegestane snelheid, kachelen we verder tot we de borden Langley tegenkomen. Hee, een collega had gezegd dat als je de borden Langley tegenkwam, het nog ongeveer een uur rijden tot aan het vliegveld was. Het is nu 12.30, dus we zijn straks op tijd op het vliegveld - NOT!
De GPS stuurt ons keurig richting het vliegveld, maar omdat Vancouver aan zee ligt, moet je een keer een brug oversteken om verder te kunnen. We komen dichter bij de brug en het blijkt dat deze "under construction" is. Oftewel, hij is dicht. De GPS blijft volharden en wil ons over de brug sturen ("please turn around"), maar wij hebben alle aandacht nodig om de wegomleidingsborden te volgen. Helaas, de borden zijn op, de GPS is in de war en wij staan in een woonwijk. De algemene kaart van de GPS laat wel de volgende brug zien, dus op gevoel verder. Brug gevonden, borden naar het vliegveld gevonden en uiteindelijk via een B-weg op de juiste plek op het vliegveld aangekomen. De tijd? 14.30 uur dus opa en oma waren allang geland. En uiteraard op zo'n dag als vandaag, waren ze als één van de eersten uit het vliegtuig en stond er geen noemenswaardige rij bij de douane. Wet van Murphy, toch?
Het weerzien was natuurlijk heel bijzonder, het was twee jaar geleden sinds we ze in levende lijve hadden gezien en de jongens gaven hele, hele lange knuffels aan opa en oma. Afijn, we rijden weg van het vliegveld en proberen de borden Highway 1 te blijven volgen. Het is behoorlijk druk en er zijn talloze wegwerkzaamheden, waardoor we uiteindelijk met deels GPS, deels bewegwijzering en deels gezond verstand via een veel langere route dan noodzakelijk de stad uitrijden.
We rijden de bergen weer in via de Coquihalla snelweg en verontschuldigen ons tegenover opa en oma. Want het is voor hun het eerste wat zij zien van Brits Columbia, maar we rijden er met hoog tempo overheen om te zorgen dat we überhaupt voor donker thuis zijn. Eindelijk beginnen er weer bekende plaatsnamen te verschijnen en na welgeteld zo'n 12 uur in de auto gezeten te hebben, draaien we ons eigen paadje weer op. Welkom opa en oma, alles is veilig verlopen en maandag brengen we de huurauto terug en de eigen auto naar de garage.
Voetnoot: de meneer had gelijk, de garage heeft twee dagen nodig gehad om de pakking van de versnellingsbak te vervangen. Kosten ruim 900 dollar.