Thanksgiving road trip

6 & 7 oktober 2012 - Verrassing! Jullie hoeven niet tot de volgende maand te wachten voor een nieuw bericht! Het was afgelopen weekend namelijk Thanksgiving (dus maandag vrij) en wij vonden dat een perfect moment om er op uit te trekken. En dan geen dagtrip zoals we al eens eerder gemaakt hadden, maar een tweedaagse minitrip.

De eindbestemming hadden we al in het hoofd: elk jaar in oktober vindt er namelijk in de Adams River (op zo’n 2 uur rijden van Kelowna) een natuurfenomeen plaats. Dit is zo’n groots fenomeen dat bvb. de BBC en National Geographic er al documentaires over gemaakt hebben. En wij wilden dat wel eens met eigen ogen meemaken.

Zaterdag
’s Ochtends na het ontbijt zonder haast vertrokken. Nu nodigt dit land sowieso uit om rustig te rijden, want er is onderweg zoveel te zien dat het überhaupt zonde zou zijn als je 120 km/uur ging rijden. De eerste stop was Enderby, een klein plaatsje waar we op zich wel benieuwd naar waren, maar gezien de uitstraling en het agrarisch karakter, besloten we om er alleen wat lekkere versgebakken broodjes te kopen en daarna verder te rijden.

Onderweg genoten van de vele vergezichten en vervolgens opgestoken in Salmon Arm om daar het stadspark en de pier te bezoeken. Het waterniveau van het meer waar dit dorpje aan lag was vrij laag, waardoor er een soort wadden omgeving was ontstaan. Veel vogel gekwetter dus, en ook nog een aantal otters heel dicht in de buurt. Uniek – die hadden we nog nooit in het wild gezien!

Op naar de volgende attractie in het dorp – een Nederlandse slagerij met de naam Windmill Market. Die hadden we op internet gespot en het assortiment dat we lazen (slavinken, blinde vinken, cordon bleu, noem maar op) klonk veelbelovend! Bij binnenkomst zagen we dat ze niet alleen vlees, maar ook andere Nederlandse producten zoals beschuit, ontbijtkoek en drop hadden staan. Maar helaas. Al na enkele minuten ontdekten we dat het er:
- OF vreemd en onsmakelijk uit zag (de frikadellen en blinde vinken…)
- OF véél te duur was (duurder dan in onze plaatselijke importwinkel)
- OF al over de houdbaarheidsdatum was :-(
Mooi balen en in ieder geval niet aantrekkelijk genoeg meer om iets mee te nemen.

En toen was het tijd voor de kids – een kinderboerderij net voorbij Salmon Arm. Compleet met doolhof, oude trekkers, pompoenen en winkeltjes. Super leuk en zo konden zij een beetje hun energie kwijt.

De volgende stop was Margaret Falls in Herald Provincial Park. Dit stond op internet aangegeven als een must-see, dus met hoge verwachtingen die kant opgereden. Nou was de 12 km lange weg er naar toe al mooi – langs een kristalhelder meer tussen een aantal machtig hoge bergen – maar toen we er eenmaal aankwamen en doorheen liepen … jeetje, wat was dit onbeschrijfelijk mooi! En door de bomen die kris kras over elkaar lagen en het geluid van de stromende rivier, had het helemaal iets magisch, alsof er zeg maar elk moment een sprookjesfiguur tevoorschijn kon springen. Ik hoop dat het een beetje op de foto’s in het fotoalbum overkomt.

Zo tegen avondeten arriveerden we in de Quaaout Lodge – het hotel dat we online geboekt hadden in het dorpje Chase. Dit was ideaal, omdat we dan heel dicht bij het natuurfenomeen waren dat we de volgende dag wilden bezoeken. Wij inchecken en oh jee, probleem. Ze hadden onze opmerking dat we de hond mee zouden nemen over het hoofd gezien (het was een diervriendelijk hotel). En het soort kamer dat we gereserveerd hadden – één met 2 tweepersoonsbedden – was niet meer beschikbaar. “Heeft u er problemen mee als we u een grotere kamer aanbieden met een king-size bed en dan een luchtbed voor de kinderen? Maar deze kamer heeft dan wel zijn eigen jacuzzi. Vind u dat erg?” Nou, vooruit dan maar!

Daarna natuurlijk lachend de spullen uitgepakt, snel gaan eten in het hotel en toen de kids in het bubbelbad gemieterd. Lachen hoor!

Zondag
Het was vroeg – de jongens hadden niet lekker geslapen op het luchtbed. Dus vast begonnen met spullen pakken en even de hond uitgelaten. Pfff … nu zagen we pas goed hoe mooi deze plek eigenlijk was. Gelukkig hadden we de fotocamera mee en hebben we een paar zeer artistieke foto’s kunnen nemen. Na het ontbijt nog een rondje over het terrein gelopen, omdat er nog het één en ander over de oorspronkelijke bewoners (de indianen of First Nation zoals ze zich hier noemen) te zien was. Bijzonder hoor.

En toen – jawel – op naar Haig-Brown Provincial Park voor het natuurfenomeen (ik zal het nu maar vertellen ;-).

Elk jaar zwemt er een hele generatie zalmen van het merk Sockeye vanaf de Grote Oceaan landinwaarts om zich in de Adams River voort te planten. Nu denk je ach, maar volgens de statistieken praat je over miljoenen zalmen die allemaal tegelijk honderden kilometers afleggen om in deze specifieke maand op deze specifieke plek eitjes te leggen en daarna te sterven. Misschien heb je ooit wel eens zo’n documentaire gezien waar de vissen tegen de stroom inspringen. Nou, dat idee dus.

Het park strekt zich vooral uit langs de oevers van de rivier, waar je soms ook op de rivierbedding kunt lopen. We hadden eerst een praatje met de parkwachter gemaakt – en die had teleurstellend nieuws. De zalmen waren erg laat dit jaar en je hebt eigenlijk slechts 1 keer in de 4 jaar een miljoental zalmen. De laatste keer was dat in 2010, dus 2014 wordt weer een topjaar. Maar als we daar en daar naar toe liepen, dan konden we er toch nog een paar honderd zien.

Geloof mij – ondanks dat het er maar een paar honderd waren – het was bijzonder indrukwekkend. Grote groepen vissen die spetteren en spartelen, maar tegelijkertijd bezig zijn met sterven. Een beetje vreemd en ondoorgrondelijk om mee te maken, maar de natuur zit soms nou eenmaal vreemd in elkaar.

Nog even relaxen op de rivierbedding om alles in ons op te nemen en toen op weg terug. Deze keer iets sneller. Alleen onderweg gestopt voor een lunch uit de supermarkt en om even de benen strekken – waarna de jongens voldaan de rest van de rit op de achterbank hebben geslapen. En thuis lekker kalkoen met patatjes gegeten ... mmmmmhh!

- zie fotoalbum -