Aan het werk

2 juli 2012 – Voordat we naar Kelowna kwamen, werd ons ingefluisterd dat het hier met het vinden van werk belangrijker was “wie je kent, dan wat je kunt”. Dus met dat in het achterhoofd hebben we na aankomst meteen veel contact gezocht met mensen op straat, in de winkel en op school, zijn we vrij snel op bezoek geweest bij andere Nederlandse immigranten en zijn we daarnaast natuurlijk ook bij uitzendbureaus langs gegaan om onszelf te introduceren. Langzamerhand wordt je dan doorverwezen naar de volgende persoon, en de volgende, en de volgende, hopende dat je uiteindelijk iemand treft die iets voor je kan betekenen.

Door het spreken van zoveel mensen kwamen we ook weer terecht bij de gebruikelijke plekken waar je als “verse” immigrant vaak terecht komt: de gemeente, het Economic Development Office, de schoolafdeling voor internationale gezinnen en de immigranten “op weg help” bureaus. Plus ik ben nog een aantal keer spontaan naar de plaatselijke Rotary club, de winkeliersvereniging en (via de Kamer van Koophandel) bij een aantal ondernemersclubs langs gegaan. Alles maar gericht op dat ene doel: het vinden van een passende baan.

Het leidde een aantal keer ook daadwerkelijk tot een baanaanbod – zo kon ik bijvoorbeeld als verzekeringsagent, als makelaar of als beleggingsadviseur beginnen. Maar ja, deze banen zijn allemaal op 100% commissie basis en dat is gewoon té lastig als je ergens net komt wonen. Dat heb ik wel geleerd in Manitoba toen ik daar als autoverkoper aan de slag ging. Daarnaast ook vele, vele sollicitaties verstuurd, een aantal keer zelfs op sollicitatiegesprek geweest – om daar vervolgens nooit meer iets van te horen. Typisch Canadees, eh.

Na twee maanden rondrennen werd het harde werken beloond – het reisbureau waar ik gesolliciteerd had en op gesprek was geweest, belde op. Ik kon beginnen. Sinds twee weken werk ik dus als reisadviseur bij een reisbureau dat vooral gericht is op wintersport vakanties. Ik werk voor een deel tegen een vast salaris en voor een deel op commissie basis, dus ook als niemand vakanties boekt heb ik evengoed een inkomen. Gelukkig, want zo’n vette worst van “unlimited income” die ik wel eerder voor gehouden heb gekregen, is hierdoor een stuk realistischer ingevuld.

De aanvragen voor vakanties komen vooral binnen via internet (zie www.lodgingcompany.com) of via de telefoon, ze hebben niet echt een “winkel”. Ik zit nog midden in het leertraject, moet de gebieden, de accommodaties en de werkwijze leren kennen. Als onderdeel daarvan gaan we waarschijnlijk nog een aantal plaatsen bezoeken, zoals de dichtbij gelegen skigebieden Big White, Silver Star en Apex en de plaatsen Jasper, Banff, Revelstoke of Whistler. Leuke vooruitzichten! Dan tegen de tijd dat het augustus wordt, moet ik klaar zijn – omdat het dan echt druk wordt met het boeken van de wintersport vakanties.

We zijn er best trots op dat we dit zelf voor elkaar gekregen hebben. Juist in een gebied waar je volgens insiders “mensen moet kennen” om aan de slag te komen – juist daar hebben we zonder hulp, zonder valse beloftes, maar gewoon door Oudhollands doorzettingsvermogen en volharding een drukke, uitdagende baan gevonden. En qua toekomstperspectief zijn er ook mogelijkheden, alhoewel er redelijk wat andere collega’s werken die daar vermoedelijk eerder voor in aanmerking komen. Maar hey, we hebben een dak boven ons hoofd, we hebben een baan, de kids hebben het naar hun zin, dus volgens mij gaat het lukken!