Home
Home- Cisco en Buck doen het geweldig op school - ze doen het zelfs beter dan sommige klasgenootjes(!), wat natuurlijk een geweldige prestatie is
- Ramona heeft vrienden gemaakt en daarnaast haar weg rondom het Canadese systeem en rondom het dorp gevonden. Er zijn wel een aantal voorzieningen die ze mist, omdat die hier alleen in de grote stad te vinden zijn, maar over het algemeen gezien redt ze zich prima ondanks het feit dat ze geen eigen vervoer heeft
- En ik, tsja, hoe zal ik het zeggen. Eigenlijk ligt er bij mij een knelpunt waar we na twee jaar nog steeds geen blijvende oplossing voor gevonden hebben
Nou, in Nederland heb ik tien jaar lang met plezier voor hetzelfde bedrijf gewerkt. Een internationale onderneming waar ik werkzaam was op een drukke, levendige en uitdagende marketing afdeling en waar ik langzaam maar zeker steeds hogerop groeide. Na ruim twee jaar in Manitoba gewoond te hebben, kan ik niet anders concluderen dan dat hier in de regio nauwelijks van dit soort banen beschikbaar zijn. Dus heb ik tot nu toe nog niets met al mijn kennis en werkervaring kunnen doen. Sterker nog, ik heb tot nu toe alleen maar continue bij moeten leren om überhaupt aan het werk te kunnen of om aan het werk te kunnen blijven.
Dan ga je toch wat anders doen?
Natuurlijk begrijp ik donders goed dat zodra je emigreert, je ook moet verwachten dat je ander werk gaat doen. Maar na twee jaar achtereenvolgens autoverkoper, camera verkoper, software verkoper, roughneck en bouwvakker geweest te zijn, waarbij geen enkele van deze banen enige tastbare toekomst vooruitzichten boden (zie bijvoorbeeld het verhaal "Ontslagen" hieronder), geloof ik er niet in dat dat hier nog gaat gebeuren.
Was dan in Nederland gebleven!
Ja, had gekund met zo'n leuke baan. Maar zoals mijn moeder altijd zegt:"Achteraf kijk je een koe in zijn kont", en onze wens om naar Canada te verhuizen was veel groter dan de wens om vast te houden aan onze zekerheden. We wilden het avontuur niet uit de weg gaan.
Kom je dan weer terug naar Nederland?
Nee, dat nu ook weer niet meteen. We hebben het hier ontzettend naar onze zin en we hebben de hoop dat het wel gaat lukken nog lang niet opgegeven. Alleen niet hier in Manitoba.
Dus nu?
Dus hebben we nu de knoop doorgehakt en gaan ons hart volgen en verhuizen naar de plek waar we ooit verliefd zijn geworden op Canada - British Columbia. Na enig onderzoek te hebben gedaan zijn we namelijk van mening dat er daar meer mogelijkheden liggen om een drukke, levendige en uitdagende baan met toekomstperspectief te vinden. We hebben ondertussen een nieuw onderkomen geregeld, ik ben mijn cv aan het bijwerken, ik heb contact gezocht met mogelijke werkgevers en we zijn aan het inpakken geslagen. Ons huis staat nu vol met verhuisdozen - beetje déjà vu idee.
Waar ga je naar toe?
We gaan 1700 kilometer naar het westen, naar een plaats genaamd Kelowna in British Columbia. De kids hebben Spring Break (voorjaarsvakantie) en onze planning is om op donderdag 29 maart te vertrekken en om dan op zaterdag 31 maart aan te komen in Kelowna.
Dus, zoals er altijd aan het einde van een spannende aflevering geschreven staat: TO BE CONTINUED...
