2 jaar in Canada...

3 december 2011 - Hoera, vandaag zijn we officieel twee jaar in Canada!! Onvoorstelbaar en het besef dat je hier al weer twee jaar zit, geeft meteen aan hoe snel de tijd eigenlijk gaat. Dus mensen, als je nog dromen hebt - wacht niet te lang!

Wat is er allemaal gebeurd in twee jaar? Poeh hé. Was het na ons 1e jaar vooral emotie en een gevoel van overwinning dat we het gepresteerd hadden (zie bericht 1 jaar later), deze keer is het vooral een stukje zelfreflectie of je de juiste beslissing hebt genomen.

We hebben in ieder geval een fijne huurwoning gevonden waar we ons erg thuis voelen. En ondanks het feit dat het wel eens kriebelt om liever iets te kopen, is dit voorlopig een prima oplossing. De kids op school gaan als een trein. Ze hebben het naar hun zin, hun rapporten zijn uitstekend en het Engels gaat ze makkelijk af. Er komen regelmatig een paar vaste vriendjes spelen, Cisco geniet van honkbal in de zomer en karate in de winter en Buck is begonnen met muziekles, dus die gaan super.

Met werk is het wat lastiger gebleken. Ik ben inmiddels aan mijn zesde werkgever toe, en nog steeds heb ik niet dat gevonden wat enigszins lijkt op het werk wat ik jaren in Nederland heb gedaan. Je hoort van meerdere immigranten dat het vinden van een passende baan lastiger kan zijn dan gedacht, want werk is er genoeg maar iets vinden waar je in Nederland jarenlange ervaring in hebt opgedaan (en wat ik erg leuk vond) blijft lastig.

Onze groep kennissen en vrienden bestaat voornamelijk uit mede-immigranten. Het is toch een soort saamhorigheidsgevoel wat je onderling deelt, omdat iedereen die naar Canada is verhuisd in grote lijnen dezelfde dingen meemaakt. We hebben daarnaast wel degelijk een paar fijne Canadezen om ons heen die we regelmatig spreken, maar het echte vrienden gevoel wat je in Nederland kent is hier over het algemeen gewoon minder aanwezig.

Als spil in het gezin heeft Ramona zich ontzettend sterk ontwikkeld. Omdat hier simpelweg andere dingen in de supermarkt liggen of omdat sommige producten helemaal niet verkrijgbaar zijn, heeft ze zich noodgedwongen heel veel kooktechnieken eigen moeten maken, terwijl je daar normaal kant-en-klare ingrediënten voor hebt. Met glans maakt ze brood, wijn, cake, soep, kroketten, noem maar op en ze heeft een dankbaar publiek die het allemaal opmaakt! Daarnaast heeft ze zich het Canadese schoolsysteem, de sociale omgangsvormen en de Engelse taal eigen gemaakt. Petje af hoor!

Manitoba zelf is nog steeds mooi met zijn vier compleet verschillende seizoenen, zijn uitgestrekte vergezichten en steeds veranderende kleuren. Alhoewel we nog te weinig tijd hebben om er uitgebreid van te genieten – zou wel meer willen kamperen, wandelen, varen, etc. – verveelt het geen moment.

Eindconclusie – no regrets en een goed gevoel over de keuze die we destijds gemaakt hebben. Proost!

"The road ahead is empty,
It's paved, with miles of the unknown.
Whatever seems to be your destination,
Take life the way it comes, take life the way it is.

Horizon in the distance,
So close, and yet so far away.
You shouldn't be surprised when on arrival,
The dream has flown away,
And fear is not here to stay."

- City to City 1999 -