1 jaar in Canada…

3 december, 2010 - Wauw! Een jaar geleden vertrokken we naar Canada....

Het is als de dag van gisteren. Lieve mensen die afscheid kwamen nemen op Schiphol. Een lange, lange vliegreis met 8 koffers, 3 stuks handbagage en 2 jonge kinderen. Toen het moment dat we eerste voet op Canadese bodem zetten. Hartstikke onzeker toen we ons moesten melden bij de immigratiedienst, koffers die uiteindelijk de volgende dag pas aankwamen en een vreemde, eerste overnachting in een hotel.

Het eerste jaar zit erop. Met ups en downs, veel onzekerheid, soms gejankt en soms vreselijk gelachen. Ontzettend veel moeten regelen, dingen die zo gewoon waren in Nederland, maar waardoor je nu wel een gevoel van trots en overwinning hebt. Zeker als ik zie waar we nu staan en wat we allemaal bereikt hebben in slechts 1 jaar. Maar, gelukkig wel samen, want alleen wil je zo’n avontuur als dit niet voor je kiezen krijgen.

Dit is het echte leven. Geen lieve zoete broodjes bakkerij, geen dingen die automatisch voor je geregeld worden en geen wereld die van schijnzekerheden aan elkaar hangt. Dit is avontuur, dit is hard moeten knokken voor je bestaan en daarna het zoete en voldane gevoel van overwinning als je het redt. Dit is onvoorwaardelijk geloof in jezelf, in de liefde voor elkaar en in de wetenschap dat je al je dromen waar kan maken, zodra je zelf besluit dat de wereld groter is dan het einde van je straat. Ik ben trots op ons!

"Droog je tranen maar en kijk me aan.
Zo ken ik degene niet die voor me staat.
Geef me die lach waarvoor je mij gewaarschuwd hebt.
En laat ons schuilen in dit oude bed.
Zonder een status en zonder een gelijk.
Zonder illusies of verder interessant gezeik.
Maar met het leven waarvoor wij gewaarschuwd zijn.
En laat ons drinken op ons grote ongelijk.
Want ik kan niet leven zonder alles of niets.
Dus gooi die munt maar op en we gaan voor alles of niets."

- Van Dik Hout 1994 –