De eerste indrukken – uit het oogpunt van een opa en oma

17 juni 2010 - Tja.. en dan eindelijk na een “hele beste” reis, arriveer je in het land waar je heen wilt om je kinderen en kleinkinderen te zien en te knuffelen. We hadden het er absoluut voor over want het verlangen was wel groot geworden na bijna 7 maanden.

Wat een heerlijk blij gevoel om ze te zien en te horen en te voelen. Okay, wel wat verdrietig om te ontdekken dat Buck zijn been weer in het gips moet na een simpele val in een speeltuin vlak voordat wij aankwamen. Maar, toch kan het ons blije gevoel niet wegnemen als we beseffen hoe bijzonder het is om zo verwelkomt te worden hier in Canada.

Tijdens de rit van het vliegveld naar hun woonplaats Rivers overvalt ons een gevoel van herkenning – een soort deja vù ervaring – als we terugdenken aan 20 jaar geleden, toen we William op school bezochten en in South Dakota (USA) rondreden. Daarmee overvalt ons tegelijkertijd een bijzonder dankbaar gevoel, omdat we nu al weten dat we hier 3 heerlijke weken tegemoet gaan.

De eerste paar dagen is het even aanpassen door het grote tijdsverschil. Maar, het huis is erg leuk en veel groter dan je kan zien tijdens het Skypen. Ondertussen maken we kennis op de school van Cisco, maken wandelingen door Rivers en voelen we ons na 2 dagen al snel thuis.

De komende dagen staat er niet al te veel op de planning, behalve dan dat we volgende week in een huisje zitten midden in de natuur. Verder zien we wel hoe het loopt en hoe we een mouw passen aan het feit dat Buck zijn been in het gips zit, maar voorlopig is het een feest hier te zijn!