Strakke Buck actie

18 maart 2017 - Het is zaterdagmiddag en Buck had me geholpen met auto wassen. Ter motivatie hadden we afgesproken dat hij 1 dollar zou verdienen als hij goed meehielp. Heel pedagogisch verantwoord om hem het "heitje voor een karweitje" principe aan te leren.

Alles klaar, auto schoon, en even naar binnen voor wat eten en drinken. Buck is op z'n kamer als ik ineens kotsgeluiden hoor en ik hem naar de badkamer zie rennen. Gaat het kerel? Hij dikke, dikke tranen. Wat blijkt: hij heeft de dollar munt ingeslikt! Dit is een munt ter grootte van een gulden (zo'n 2,5 cm!). Zonder verder maar te vragen waarom 'ie dat dan in z'n mond gestopt had, even de huisarts gebeld. Op haar advies naar de eerste hulp van het ziekenhuis gegaan om röntgenfotos te maken. Een munt van dit formaat kan tenslotte "vast" komen te zitten in je slokdarm of je spijsverteringskanaal en dat is gevaarlijker dan je zou denken.

Op de eerste hulp kan niemand zijn lachen bedwingen. Van de receptie, tot de verpleegkundige, de röntgenoloog en de arts - allemaal hebben ze wel een leuke opmerking klaar voor Buck. Na zo'n 2,5 uur krijgen we de foto te zien. De dokter zegt dat zolang hij niet overgeeft het er via de natuurlijke manier over 2 of 3 dagen uit zou moeten komen. "Gelukkig" is het een dollarmunt want die is niet van gevaarlijke metalen gemaakt. Was het een munt geweest met koper of nikkel erin, dan hadden ze zijn maag zo snel mogelijk leeg gemaakt (anders neemt het lichaam dat op). Dus al met al liep het met een sisser af.


Het is dinsdag. De munt is er nog niet uit, en Buck klaagt over buikpijn. Ook is z'n eetlust gehalveerd en drinkt hij bijna niet meer. Dat is niets voor Buck, dus bellen we de dokter maar weer. Gevolg: we moeten opnieuw een foto laten maken. Deze keer is de munt heel goed zichtbaar, en volgens ons is hij niet gezakt sinds zaterdag. Na overleg met artsen in Vancouver, zegt de dokter "heb geduld, het kan wel 2 tot 3 weken duren voor de munt eruit is". Wat?!?! Maar hij kan toch niet zo lang zonder drinken? Mmmh, we denken er het zijne van, maar kijken het even aan.


Het is donderdag. Buck geeft over en voelt zich steeds misselijk. Foute boel, want dat betekent volgens ons dat het gewoon vol is daarbinnen. En de arts op zaterdag had gezegd dat we terug moesten komen als Buck zou overgeven. Dus daar gaan we weer, op naar de eerste hulp. Deze foto laat duidelijk zien dat de munt gezakt is. "Hij zit voor het gaatje, er zit alleen nog een scheet voor", zegt de dokter lachend. "Ga je het zelf doen, of moeten wij je een klisma geven?". Zodra Buck hoort wat een klisma is, zegt ie "ik doe het zelf wel!". Lol. En ja hoor - 's avonds klinkt er een blije kreet uit de WC. De munt is weer terug. Even desinfecteren en dan maar inlijsten zodat hij dit noooooooooooit meer doet!