Toen we de jongens vertelden dat zoiets niet zo vaak voorkomt, hadden ze zoiets van "nou en?". Maar toen ze het eenmaal zelf zagen waren ze toch ook wel onder de indruk van die rare oranje perzik die daar aan de hemel te zien was. En zeker naarmate het donkerder werd, en het beter te zien was, kregen ze steeds meer interesse (totdat het koud werd buiten). Voor ons was het vooral leuk omdat we nu een zons- en een maansverduistering in ons leven hebben gezien. Twee unieke gebeurtenissen die we voor altijd met ons mee kunnen dragen.
Het was natuurlijk vreselijk lastig om er knappe foto's van te maken - we hebben geen professionele fotoapparatuur - maar met een beetje improviseren kregen we het toch voor elkaar om een vrij stabiele foto te maken. Tot over 'tig jaar bloedmaan.
Home
Home