Big White wandeling

5 september 2015 - Al maandenlang was ik aan het zeuren: "Zullen we van de zomer een keer wandelen op Big White?". Maar de rest van het gezin keek me dan vragend aan. Big White is namelijk een heel populair skigebied, dus wie gaat er in godsnaam in de zomer naartoe? Nou, ik had gelezen dat ze in de zomer ook één lift open zouden stellen om wat meer mensen naar de berg toe te trekken, dus ik zag dat wel zitten. Beetje wandelen, foto's nemen, gewoon ... toerist spelen.

Na lang aandringen had ik op zaterdag iedereen eindelijk zo gek. We hadden in de afgelopen maanden kortingskaartjes voor de lift kunnen scoren, en dit zou tevens het laatste weekend zijn voordat de zomerlift dicht ging, dus het was nu of niet meer. En dan kon ik ook meteen de nieuwe rugzak uitproberen die we in Nederland hadden "gekregen" tijdens ons bezoek aan de Natres (aan niemand verder vertellen hoor, van die rugzak ;-)). De rest van het gezin ging akkoord. Jippie!

De rit ernaartoe duurde een uur, het parkeren was gratis, en de lift was ook snel gevonden. Yikes! Het was een open stoeltjeslift en het schommelde behoorlijk. Niet dat het ver van de grond af was, maar toch. Het uitzicht boven maakte gelukkig een hoop goed, en na een korte lunch begonnen we stoer aan de afdaling. Knap hoor, want dit is echt mijn ding zulke wandelingen door de woestenij, maar het hele gezin ging mee en ze deden allemaal ontzettend hun best om het te volbrengen. Na veel foto's, wat korte pauzes en een aantal kilometers wandelen, kwamen we op een kruispunt vlakbij het dorp aan. De weg ging hier of verder naar beneden, of weer terug omhoog naar de lift bovenop de berg. Tsja, wat nu?!?

De kaartjes die we moesten kopen waren retourkaartjes. Dus we waren in principe nog een ritje met de lift naar beneden tegoed. Da's toch weer zonde om daar geen gebruik van te maken. Maar Buck zijn voeten deden zeer, en Ramona vond één keer in zo'n schommelattractie wel voldoende. Dus besloten zij verder naar het dorp te lopen, terwijl Cisco en ik terug omhoog liepen. Woehaa! Na heftig zweten en zelfs een korte hagelbui op onze kop, kwamen we met zeer zware benen weer bij de top aan. Op de top even een korte pauze genomen en toen genieten van ons welverdiende liftritje terug naar beneden. Yeehaa!

Beneden in het dorp van Big White vonden we elkaar snel terug, en omdat alle gezichten op "moe, af en klaar er mee" stonden, besloten we om maar meteen terug naar huis te rijden. Ik vond het een reuzeleuk avontuur! Dus hierbij nogmaals een publiekelijk "dank jullie wel" aan mijn medegezinsleden dat ze dit voor mij over hadden. "Zullen we volgende week....? Neeeeeeee pap!!"

- klik hier voor alle foto's -
- klik op de camera voor een filmpje van de top -

- klik op de camera voor een filmpje van het slappe ouwehoergesprek tussen Cisco en mij tijdens onze liftrit terug naar beneden -