Home
HomeIn Nederland reden we in een paar uur op en neer naar het AMC in Amsterdam. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, klaar. Des te minder tijd we er hoefden te besteden, des te prettiger. Maar het resultaat was altijd hetzelfde: veel spanning en doodmoe als je weer thuis bent. Ons eerste bezoek in Vancouver deden we op de Nederlandse manier. Zondagmiddag heen, slapen, ontbijten, maandagochtend ziekenhuis in, maandagmiddag ziekenhuis uit, gauw weer naar huis. Alleen - een enkele rit Vancouver is iets meer dan 4 uur rijden, dus kwamen we (los van het nieuws van vorige keer) nog beroerder thuis dan we in Nederland al deden. Tijd voor een andere aanpak dus.
Het plan was om deze keer zaterdag en zondag iets gezelligs te doen, dan maandag het ziekenhuis bezoeken, en 's middags ontspannen weer terug te rijden. Dankzij medewerking van het Ronald McDonald huis, mochten we daar het hele weekend overnachten ipv de nacht voor het bezoek. Nou, dat was geen straf. Vorige keer sliepen we in een alternatief gebouw omdat het Ronald McDonald huis werd verbouwd. Nu konden we het resultaat zien. Pff, het leek wel een resort - zo mooi! Met aparte afdelingen, luxe keukens, leuke kamers, noem maar op. Let op, je zit hier wel met allemaal mensen met zieke kinderen, maar dit is wel heel prettig hoor. Alleen een beetje krappe parkeerplekken. Nou ja, als dat alles is.
Op zondag ontbeten en toen naar het Vancouver Aquarium gereden. Daar wilde Cisco al heeeeeeeeel lang heen, en deze keer leek het een gepast moment om dat in te plannen. Het aquarium ligt in Stanley Park. Degene die dit weblog regelmatig lezen weten misschien al hoe mooi dat is. En het aquarium zelf - te veel om op te noemen. Kijk de foto's zelf maar.
En toen was daar de maandag. De dag waarvoor we hier heen waren gekomen. Cisco had in Kelowna al de nodige vooronderzoeken een week eerder gehad (bloed afgenomen, 24 uur urine sparen, nierecho, hartecho) en warempel, bijna al die informatie was bij de artsen terecht gekomen (hartecho niet). Heel fijn. Het was ook rustiger in de wachtkamer dan de vorige keer, ook een pluspunt. En de deskundigen die we spraken, hadden ook alle informatie van Cisco z'n medische geschiedenis bestudeerd. Dat was het grootste pluspunt. Niet voor de zoveelste keer weer alles uitleggen van vooraf aan. Behalve die diëtiste dan, maar ja, dat was zo'n jong kind, die had de les sociale omgangsvormen waarschijnlijk nog niet gehad.
Het eindgesprek met de nierarts was ook anders dan de vorige keer. Deze meneer nam alle tijd om alles uit te leggen, de mevrouw van vorig jaar was redelijk kortaf. Maar het kwam wel op hetzelfde neer. Cisco zijn nier is stabiel, het functioneert voor zo'n 40% en ze willen zijn nier zolang mogelijk behouden. De enige manier om dat te doen is om de nier met medicijnen af te remmen zodat 'ie minder slijt. Wel komt er mogelijk nog één medicijn bij, maar dat was een advies waar we zelf even over mogen nadenken. En toen zat het bezoek erop, en was het nog maar 12 uur. Vorig jaar duurde het tot 3 uur 's middags en toen moesten we nog terug rijden. Nu konden we rond 1 uur al richting huis. Wat een verschil!
Heeft de andere aanpak nu gewerkt? We denken van wel. In plaats van alleen het ziekenhuisbezoek, hebben we nu ook een aquarium bezoek om aan terug te denken. Tuurlijk, het ziekenhuisbezoek verliep veel soepeler, dus dat scheelde dit keer ook. Maar we waren evengoed moe van de spanning, alleen dan een op een relaxtere manier dan vorige keer. Op de weg terug hoefden we ook niet haast, haast naar huis, we hadden tijd zat. Dus missie geslaagd, als je het ons vraagt. Alleen jammer dat Cisco zich tijdens de terugrit zo beroerd voelde dat hij vreselijk moest kotsen. Gelukkig had 'ie dan wel weer het raampje op tijd open gedraaid zodat alles op de buitenkant van de auto zat. Kleinigheidje op zo'n dag als vandaag.