Home
HomeDe nierarts in Kelowna waar Cisco ieder kwartaal zijn controle krijgt had ons al eens aangeraden om naar dit ziekenhuis te gaan. Pas dit jaar drong ze er echt op aan. In Nederland hadden we naar het AMC gemoeten, en dit is zeg maar de Canadese tegenhanger van het AMC - een ziekenhuis gespecialiseerd in kindergeneeskunde waarbij hij niet alleen een eigen nierarts, maar een heel team van specialisten toegewezen krijgt.
De afspraak voor zijn eerste controles kon alleen op maandagochtend, en het ziekenhuis is in Vancouver (zo'n 4 uur rijden). We vertrokken dus op zondagmiddag, we genoten van de rit ernaar toe en brachten de nacht in een soort Ronald McDonald huis door. Grote voordeel van dit "hotel" is dat het op loopafstand van het ziekenhuis is. De volgende ochtend nog net de eerste minuten van het Nederlands elftal tegen Chili kunnen kijken voordat we naar het ziekenhuis liepen. Gemeld op de juiste afdeling, papieren afgegeven en wat blijkt...in de wachtkamer staat een tv en de voetbalwedstrijd is live te volgen! Al snel horen we dat dat is omdat er een verpleegster uit Chili op deze afdeling werkt. Sorry, zeggen wij meteen tegen haar - in volle overtuiging dat Nederland gaat winnen. Lol!
In de week voor dit ziekenhuisbezoek was in Kelowna Cisco zijn bloed afgenomen, en hij heeft 24 uur urine moeten sparen zodat ze zijn bloedwaardes konden bepalen. Vandaag wordt hij bekeken, besproken en beoordeeld door vijf specialisten. Een nierarts, een maatschappelijk werker, een deskundige op het gebied van medicijnen, een arts-assistent en een diëtiste. De sfeer die er hangt is herkenbaar van het AMC. Alle mensen die er werken zijn aardig, meelevend en leggen je alles desnoods drie keer uit om te zorgen dat je het begrijpt. Ook de wachtkamer is herkenbaar. Je kijkt de andere ouders aan en vraagt je af met welke ellende hun kinderen worstelen. Je zit tenslotte allemaal in een soortgelijk schuitje, anders was je hier niet.
Terwijl wij met de receptie bedingen dat we steeds in dezelfde wachtkamer terug willen komen tussen de afspraken door om voetbal te kunnen kijken, wisselen de specialisten elkaar af. Het nadeel - ze stellen steeds weer dezelfde vragen. Welke medicijnen heeft hij gehad, wat is zijn historie, hoe gaat het nu, etc, etc. Adem in, adem uit. Ramona was gelukkig zo bijdehand geweest om de Engelstalige medische documenten, die we voor het goedkeuren van onze visa nodig hadden, mee te nemen. "Oh great, that explains a lot." Wij zeggen steeds: "You're welcome" maar we denken "been there, done that."
In een periode van vier uur spreken we met alle vijf specialisten. Soms is het genoeg om alleen met mij of Ramona te spreken, soms willen ze Cisco erbij. En ondertussen winnen we met 2-0 van Chili. Sorry, zeggen we weer tegen de Chileense mevrouw. Dan is daar het eindgesprek met de nierarts en de conclusie van het team dat alle gegevens op een rij heeft gelegd.
Toen we uit Nederland vertrokken waren de artsen van mening dat Cisco zijn overgebleven nier voor zo'n 65% functioneerde. Dit is in vier jaar tijd gezakt naar zo'n 60% waardoor Cisco sinds twee jaar een tweetal medicijnen moet nemen om zijn nier te helpen. Een halfjaar geleden kwam daar een derde medicijn bij. Deze was om de verkeerde stoffen in zijn eten af te breken voordat het zijn nier bereikt. De eindconclusie van dit medische team is: Cisco zijn nier functioneert maar voor zo'n 40% en het maakt overuren (het is hyperactief). En dat is niet goed, want dan slijt zijn nier te snel om het maar even simpel te zeggen.
Om dat te vertragen heeft 'ie nu twee medicijnen erbij gekregen - totaal vijf - en die medicijnen zijn bedoeld om zijn nier langer mee te laten gaan. Nadeel: ze verhogen de afvalstoffen in het bloed die de andere medicijnen die hij al slikte nou juist proberen te bedwingen. Je begrijpt - de artsen hadden erg veel uitleg nodig om ons wijs te maken dat dit het beste is voor Cisco. Daarnaast heeft het nog een bijwerking: Cisco is merkbaar minder energiek, en het zou zijn leervermogen kunnen beïnvloeden.
Je mag het best weten: het voelde als een tegenslag. Om het in voetbaltermen uit te drukken - we dachten dat we voor stonden en nu krijgen we een tegendoelpunt. Een tegendoelpunt die je dwingt om weer te moeten knokken voor de overwinning (= Cisco zijn gezondheid). We gaan dit een plekje geven, we zullen elk jaar opnieuw naar Vancouver moeten komen, en zijn controle elk kwartaal blijft ook noodzakelijk. En tegenover ons aan de etenstafel zit nu dus een kind die medicijnen nodig heeft om zijn worst case scenario (nierdialyse of eventueel transplantatie) zo lang mogelijk voor zich uit te schuiven. Bleh!
