Ontslagen

09 maart 2012 - Eén keer moet de eerste keer zijn, zeggen ze wel eens. En dat geldt schijnbaar ook voor werk, want vrijdagmiddag om 16.30 uur kreeg ik van het eerst van mijn leven te horen:”Je bent ontslagen”. Nog nooit eerder gebeurd! T’is een wat lang verhaal en het lijkt verdomme wel een soap als je leest hoe het heeft kunnen gebeuren. Dus als je geen zin hebt om dit te lezen – ook goed, maar dan ben ik in ieder geval mijn ei kwijt.

Vier maanden geleden stopte ik met werken in de olie industrie. T’ werd buiten erg koud en lichamelijk was het lastig vol te houden (op je veertigste haha), dus ermee gestopt. Werd ik kort daarna gebeld door een Nederlandse immigrant die hier hoofd uitvoerder is bij een bouwbedrijf. Er stond van alles te gebeuren bij dit bedrijf – het groeide, er moesten mensen bij, ze zouden binnenkort nieuw kantoor bouwen, een kwaliteitssysteem opzetten, enz, enz. Oftewel, als ik zou beginnen als timmerman/bouwvakker en dan het bedrijf leerde kennen, zou er daarna ruimte zijn voor een kantoorbaan.

Interview gehad met de eigenaren, aangenomen en met goede moed gestart. Mensen leren kennen, het bouwsysteem leren kennen en verder beetje timmeren, beetje graven, beetje isolatie aanbrengen oftewel de dagelijkse dingen voor een Canadese bouwvakker. Maar – nou ik vind klussen niet erg, alleen moet het niet op werk gaan lijken. En dus had ik in de daaropvolgende maanden een paar keer laten vallen bij de eigenaren en de voorman: wanneer komt er iets op kantoor beschikbaar?

En jawel: na drie maanden mocht ik op gesprek komen bij de eigenaren om eens te brainstormen over de toekomst. Na ongeveer een uur gepraat te hebben waarbij ik aangaf wat ik allemaal kan en waar ik ervaring in heb, namen we weer afscheid. Kreeg ik twee dagen later een email waarin gevraagd werd wat ik nou eigenlijk verwachtte naar aanleiding van het gesprek. Ik een uitgebreide “Nou moe? Ik had toch aangegeven dat ik op kantoor wilde werken en wat ik daar kon betekenen?” email terug gestuurd. En toen werd ik op het matje geroepen.

Wat bleek: er was wel sprake van de plannen waar de hoofd uitvoerder het over had, maar er was nog geen enkele concrete stap genomen om dit te realiseren. Sterker nog: zij waren van sommige “ideeën” die de uitvoerder mij tussen neus en lippen door had ingefluisterd niet eens op de hoogte. Wie houdt nou wie voor de gek?

Afijn, alle partijen hadden tijd nodig om er verder over na te denken en ik ging verder met werken, want tsja, we willen toch graag boodschappen kunnen doen. Na vier maanden kwam het moment dat ik een evaluatieformulier moest invullen over de afgelopen periode en over wat ik van de toekomst verwachtte. Ik heb vier keer getracht het formulier in te vullen en toen heb ik besloten om het terug te geven met de opmerking: ik ben hier gekomen om op kantoor te werken. Ik vind bouwvakken niet leuk genoeg om er mijn leven mee te vullen, dus als je geen kantoorbaan hebt, dan zal ik waarschijnlijk op zoek moeten gaan naar iets anders. Niet dat ik dat wilde, maar als ze echt niet voor of achter kunnen of willen, tsja.

Ongelukkigerwijze viel het moment dat ik dit inleverde samen met de constatering van de eigenaren dat het bedrijf nog maar voor twee weken werk heeft. Iets wat al drie maanden(!) door de Nederlandse hoofd uitvoerder wordt geroepen, maar omdat Canadezen niet zo flexibel en snel zijn als het om veranderingen gaat, komen zij nu pas tot die conclusie. En dus wordt ik het kind van de rekening. Bedrijf heeft te weinig werk, ik heb aangegeven dat ik weg ga als ze niets anders hebben – weet je wat – dan knikkeren we William er nu maar meteen uit. Maar dan niet zo van: volgende week voor het laatst – nee, vrijdagmiddag om 16.30 uur wordt dat even meegedeeld! Stelletje lafaards!

Ik kreeg nog een leuke brief erbij met tekst en uitleg. En natuurlijk van allerlei kanten rechtpraterij te horen gekregen:”Het is niet dat je je best niet doet, maar bla, bla, bla”. Maar hoe ik het ook wend of keer, het komt er op gewoon neer dat je de laan uitgestuurd wordt, zonder enige tijd om wat anders te zoeken of zonder enige vorm van medewerking om wat anders te vinden. Dus na de zoveelste negatieve ervaring met werkgevers hier, ben ik er nu wel eens een keer behoorlijk klaar mee – klaar met alle loze beloftes, klaar met alle goedbedoelde hulp, klaar met alle “the sky is the limit” (alleen duurt het dertig jaar) worsten die je hier voor worden gehouden, maar die nergens toe leiden behalve tot teleurstellingen en valse verwachtingen. Bah!