Cisco op medische controle

11, 12 en 13 maart 2011 - Het was tijd voor Cisco zijn jaarlijkse afspraak bij de oncoloog. Vaste prik een lange dag met veel wachten en veel spanning. Hieronder een verslag van het hele weekend. Hoezo het hele weekend? Nou, neem een koekje en een bakkie koffie, want het is zo’n beetje de langste post die we ooit geschreven hebben......

Vrijdag 11 maart
Om 08.30 uur van huis vertrokken en het regende licht. Eerst Daisy bij haar logeeradres gedropt, die konden we het niet aan doen om zolang in de auto te zitten. De wegen waren nat omdat het zomaar eens 3 graden boven nul was, dus geen gladheid gelukkig. Om ongeveer half 12 in Winnipeg aangekomen en nog wat tijd over – onze eerste doktersafspraak was om 13.00 uur.

Even naar de Dutch Store geweest voor wat hagelslag en kroepoek – wel even op de houdbaarheidsdatum letten – en ook nog 2 pakken lang houdbare vanillevla mee genomen. Voor degene die op Daisy wilden passen nog wat Manneke Pis dropjes en wat hagelslag mee en helaas, de haring moesten we deze keer overslaan omdat we geen vriezer in de auto hebben.

Daarna door naar het ziekenhuis, waar we om 12.45 uur binnen wandelden, mooi op tijd want we konden meteen door om ons te melden. Het was natuurlijk alweer een jaar geleden, dus of we eerst even 6 A4-tjes met info in wilden vullen. Poeh hé. Daarna moest Cisco in een potje plassen, formulieren ophalen en door naar het bloedprikken. Ook al zijn wij al volwassen, het blijft een ramp om te zien. Gelukkig duurt het nooit lang en als dit de enige traumatische ervaring is die Cisco hier aan overhoud…

Weer terug in de wachtruimte, op de weegschaal, lengte meten en toen de bloeddruk. En wat blijkt: die is super 105/53! Toppertje, want zo laag is het nog nooit geweest en dat zijn goeie tekens voor zijn nier. Nog even temperatuur meten en weer naar de wachtruimte waar een mevrouw klaar stond om te vragen hoe het op school ging. Ze wilde vooral weten of Cisco speciale begeleiding krijgt of dat hij andere leerstoornissen ondervindt. De reden dat ze dit vragen is omdat de medicijnen die Cisco tijdens zijn ziekte kreeg toegediend, blijvende schade kunnen veroorzaken voor allerlei zaken zoals concentratie, hoofdpijn, gedragsstoornissen, etc. etc. Maar nee met Cisco gaat het super op school :-)

Weer terug in de wacht kamer en daar was de volgende mevrouw die, om dezelfde redenen, komt kijken hoe het met zijn evenwicht gaat en of zijn motoriek goed werkt. Lachen natuurlijk want Buck wilde graag meehelpen en ging helemaal in het spel op. Het resultaat: Cisco loopt wel iets achter gezien zijn leeftijd, maar niet noemenswaardig genoeg om je zorgen om te maken. Heel fijn en we konden weer de wachtruimte in.

Uiteindelijk kwam er een mevrouw om de 6 A4-tjes door te nemen en – nog effe wachten, effe wachten nog – jaaaaa, we kunnen door naar de oncoloog. Er zijn in dit ziekenhuis zes verschillende kinderoncologen en om zeker te zijn dat er niets over het hoofd wordt gezien, krijgen we iedere keer een ander. Een andere aanpak als in Nederland waar je altijd met dezelfde arts te maken hebt, en voor beide is denk ik wel wat te zeggen.

Ze was erg tevreden met alle resultaten en vond dat Cisco het super deed! Ze heeft gelijk een aantal zaken over de toekomst uitgelegd, waar ze naar blijven kijken, waar wij op moeten letten en wat de toekomst voor wat betreft controles gaat brengen (oncologie ieder jaar - hart controle 1 x in de 2 jaar). Wij hadden uiteraard ook nog wat vragen en konden die gelijk stellen, uiteindelijk was ze zeer tevreden en wij ook. Eén heel belangrijk bericht: alle resultaten wijzen er op dat Cisco zijn overgebleven nier prima functioneert, ook nu hij groter geworden is. En als de nier zo blijft meegroeien kan dat nog wel eens betekenen dat er nooit sprake komt van een niertransplantatie. Wauw!

Tot slot kwam er een mevrouw met een map met informatie wat Cisco allemaal ondergaan heeft. De soorten chemo's, de hoeveelheden, de bijwerkingen, over de bestralingen enz. enz. In deze map stonden ook allerlei dingen waar we als Cisco ouder wordt op moeten letten. Bedoeld om op tijd symptomen te herkennen van een eventuele terugkeer van ziektekiemen. Super hoor, echt op en top voor elkaar allemaal.

Het was 16.00 uur en we stonden buiten. Ja, wij wel, want we hadden heus al die kale koppies weer zien zitten, wachtende op hun volgende dosis gif. Maar ons kind is gezond en wij mogen weer gaan...helemaal kapot maar zielsgelukkig met het resultaat!

Vrijdagavond
Omdat we wisten dat het weer aan het einde van de dag slechter zou worden en om de jongens een plezier te doen, hadden we van vrijdag op zaterdag een hotel geboekt. Het was een verrassing en de jongens hadden tot we voor de deur stonden nog steeds geen idee. Ha, ha, je had die glimlach op hun gezichten moeten zien toen we de kamer inliepen. Een themakamer met een gewoon tweepersoonsbed voor ons maar voor de mannen ieder een eigen stapelbed, met beschilderde muren, eigen tv, x-box, nachtlampje, etc. En dan ook nog eens aan de rand van het zwembad. Helemaal toppie.

Snel eerst wat eten want we gierden van de honger (we hadden de lunch overgeslagen). En warempel, we troffen het, vrijdagavond hadden ze een zeebanket dus vers gekookte krabbenpoten, gebakken tijgergarnalen, gewone koude garnalen, gefrituurde garnalen, mosselen, losse stukken krab (die hoef je dus niet zelf te kraken), zalm, rijst en daarnaast nog een heel buffet met macaroni, salades, vers fruit, ijs, toetjes, cakes, aaaahhhh. Je kon het zo gek niet bedenken of het was er. We hebben heerlijk ontspannen gegeten met een glaasje wijn en een biertje erbij.

Terwijl we naar de kamer terugliepen zagen we dat het buiten behoorlijk aan het spoken was. En dat klopte met de weersvoorspelling die zei dat ze voor vannacht en morgenochtend een sneeuwstorm verwachten. Mmh, nou eerst maar door naar het zwembad en vervolgens ongeveer een uur lang over de glijbaan gesjeesd, in het water liggen spetteren en gek gedaan in het bubbelbad. De spanning van de dag was helemaal weggeëbd waardoor we uiteindelijk met een heerlijk ontspannen gevoel in slaap vielen.

Zaterdag 12 maart
Rustig wakker worden, de mannen waren zich aan het uitleven op de x-box en wij de spullen weer inpakken. We gingen op weg naar de bouwmarkt om een bestelling op te halen voor een aantal medelanders. Alleen was de weersvoorspelling uitgekomen en lagen er overal enorme hopen sneeuw op de weg. Rustig rijden, ruime bochtjes nemen en dan ging het wel. Spulletjes opgehaald, naar de radio geluisterd en toen de weg op om de stad uit te rijden. Nou, niet dus.

We kwamen – zeg maar – op de ringweg uit en er stond een lange rij vrachtwagens en auto’s te wachten voor een slagboom. Deze slagboom gaat naar beneden als de wegomstandigheden te slecht zijn om verder te rijden. Okay, eerst maar even naar een tankstation vlakbij, bakkie koffie scoren en even vragen hoe of wat. Er stonden uiteraard meer mensen te wachten en het gesprek was toch wel dat de weg vandaag vermoedelijk niet meer openging vanwege de grote hoeveelheid sneeuw die ze nog moesten opruimen. En er lagen ook al wat auto’s in de berm hier en daar, dus het risico was echt te groot. Shit zeg, we kunnen dus misschien niet eens de stad uit.

Nog even zitten piekeren en wachten, maar er gebeurde inderdaad helemaal niets. Waardoor we zo tegen half 5 besloten om een hotel te gaan zoeken, om in ieder geval niet zonder overnachting te zitten. Het hotel waar we de vorige nacht zaten had geen kamers meer, het volgende hotel ook niet, en de volgende ook niet maar die was wel zo aardig om even rond te bellen zodat we gelukkig toch nog een plekkie vonden. Dit was niet een hotel wat we zo zelf zouden kiezen midden in het centrum, maar ja, het had een zwembad en kamers met 2 tweepersoonsbedden dus we waren gered.

Nog even een paar rondjes zwemmen en rustig een boekje lezen op de kamer om uiteindelijk een beetje onrustig in slaap te vallen.

Zondag 13 maart
Na een onrustige nacht gaan we snel inpakken nog niet wetende hoe het met de wegen gesteld is. Even snel bij de receptie nagevraagd en ja hoor, de wegen zijn weer open, alleen het weer is nog steeds matig tot slecht. De jongens gevraagd om goed te ontbijten, zodat we niet onderweg zouden hoeven stoppen en voor de zekerheid de tank ook maar volgegooid.

Daarna spulletjes in de auto, parkeergarage uit en via een onbekende route door de stad en uiteindelijk de snelweg op. Wat een opluchting als we langs de slagbomen rijden die gisteren nog gesloten waren. Nu nog even 3 uur flink doorkachelen en dan zullen we toch wel thuis zijn hopelijk.

Zo snel ging het niet, want de wegen waren te doen, maar het was nog steeds gevaarlijk glad en onderweg zag je hier en daar een auto in de berm liggen, dus iets rustiger dan gepland komen we dan toch dichter bij huis. Het blijft echter oppassen want zelfs het laatste half uurtje voor we thuis zijn is de weg nog glibberig. Dus we moeten de aandacht er vol bij houden om niet vlak voor de streep alsnog te stranden. Bijna thuis aangekomen eerst nog even Daisy opgehaald en ja hoor, we draaien ons eigen pad op en kunnen eindelijk, eindelijk ons ziekenhuisbezoek aan Winnipeg afsluiten.

- zie fotoalbum -