Bezoek aan Spruce Woods Provincial Park

10 oktober 2010 - Dit weekeinde is het Thanksgiving dus hebben we maandag vrij en gaan we wat van de provincie bekijken. We gaan naar Spruce Woods Provincial Park, een soort Veluwe-achtig gebied op zo’n 45 minuten rijden, waar Cisco met schoolreis al eens heen geweest is.

Parkeerplek gezocht, wandelroute uitgekozen en rugzak met koek en zopie mee. Het is schitterend weer, de paden zijn goed begaanbaar en de hond gaat helemaal op in de natuur. Heerlijk om te zien. Alleen, ondanks dat we al twee pauzes hebben gehad, lijkt het er niet op of het wandelpad dat we volgen ons terug naar de auto gaat brengen. En inderdaad, na 2 uur lopen en aangekomen bij de volgende schuilhut – nog steeds niets. Dus besluiten we de autoweg die we horen op te zoeken en zo dan maar terug te lopen. Maar ja, Buck wil niet meer, iedereen zijn benen zijn moe en het weer begint om te slaan.

We hebben de weg gevonden en komen tot een noodoplossing: ik neem Buck op mijn nek en spurt in marstempo de weg af om de auto te halen. Cisco, Ramona en Daisy lopen in dezelfde richting, maar doen het rustig aan. We hebben allebei onze mobiele telefoon, dus kunnen contact houden.

Na plusminus 45 minuten (dat leek als 3 uur) ben ik bij de auto, geef een belletje en scheur met Buck van de parkeerplek om de rest van het gezin te halen. We zijn blij als we elkaar weer zien en gaan naar de dichtstbijzijnde schuilhut om onze laatste koek en zopie op te maken. Whaa, dit was toch wel iets teveel avontuur. Er is niets gebeurd, dus niets om je zorgen om te maken, maar het heeft toch wel indruk gemaakt.

De rest van het park verkennen we per auto en we komen nog een aantal hele mooie kampeerplekjes tegen, iets om voor de toekomst goed te onthouden. Op de terugweg rijden we via Brandon, waar we opsteken bij restaurant “Applebees”. Een goeie keuze, want alle borden gaan schoon leeg en op de weg terug naar huis zie ik alleen nog maar slaperige koppies in de auto.

- zie fotoalbum -