Opa en oma zijn er!

13 juni 2010 - Zondagmiddag 13.00 uur op weg naar het vliegveld in Winnipeg, want opa en oma Smit komen vandaag aan! De rit van 2,5 uur maken we niet vaak en het blijft dan ook vreemd dat je na een afstand van 300 kilometer nog steeds in dezelfde provincie zit…

Anyway, de rit gaat voorspoedig, het vliegveld weten we te liggen en een parkeerplek is snel gevonden. Ze hebben een uur vertraging – oké, dan maar even naar de eerste verdieping waar een speeltoestel is. Met een bak koffie kijken we naar de kids en oeps, daar gaat Buck op zijn plaat. Hij huilt heftig, zegt dat ie niet kan lopen, maar na even troosten gaat het weer.

Ja, het is zover, ze zijn geland, dus snel naar beneden, voor de ingang wachten, en ja hoor, daar zijn ze. We sluiten ze in onze armen, er is geen traan te bekennen, alleen maar heel veel blijdschap om elkaar weer te zien en uiteraard zijn ze errruuug moe. Snel de uitgang gevonden, even de stad uitgereden om rustig te kunnen eten en daarna de rit naar huis. Weer 2,5 uur, wat voor ons niet nieuw is, maar na een lange vliegreis wel voor knikkebollende passagiers zorgt…

We zijn net voor het donker thuis, laten de kamer zien, nemen een borrel en gaan slapen. Morgen gaat onze routine verder, opa en oma zullen wel even een paar dagen bij willen komen.

Welkom in Canada!