Pech voor Buck

16 april 2010 - Als we op vrijdagmiddag na het eten in de lokale speeltuin aan het spelen zijn, zie ik Buck zijn trekker omslaan en hoor hem huilen. Even troosten, zoen er op en weer verder, kom op Buck. Nou, deze keer mooi niet, want Buck zakt zo weer door zijn benen en gilt het uit van de pijn. En terwijl ik hem naar huis draag, zie ik een grote bult op zijn rechter scheenbeen verschijnen. Je buikgevoel vertelt je al - er is iets mis.

Hup in de auto naar de eerste hulp 20 minuten hier vandaan. 3 uur, een paar röntgenfoto's en een tijdelijke spalk met zwachtel later, zijn we weer thuis. Het is midden in de nacht en Buck huilt hartverscheurend. Ramona en ik wisselen elkaar de hele nacht af om Buck te troosten en te helpen als 'ie pijn heeft. Het duurt tot zaterdagmiddag voordat hij in slaap valt.

Gedurende de zaterdag geven we Buck de voorgeschreven pijnstillers, maar hij moet er van overgeven. Ook dat nog. Met hangen en wurgen overtuigen we Buck dat het toch echt nodig is om ze in te nemen. Maar het gevolg is dat 'ie niets eet en hij voor pampus op de bank voor zich uit ligt te staren.

De zaterdagnacht gaat beter, Buck heeft zo goed als de hele nacht doorgeslapen en leert omgaan met zijn beperkte bewegingsvrijheid. Het nemen van de pijnstillers blijft onveranderd, ondanks dat we er een andere pijnstiller bijgehaald hebben. Maandag kunnen we naar het ziekenhuis voor een vervolgonderzoek en om "als alles goed is" gips te laten aanbrengen. Na dit gips mag hij 10 dagen niet lopen en zal het er minimaal 6 weken omheen moeten blijven zitten.

Kijk ik op van een gebroken been? Nee, eigenlijk niet. Dagelijks breken mensen botten en het komt altijd wel weer goed. Maar om iemand waar je heel veel om geeft in zo veel pijn te zien, man, daar zal ik nooit aan wennen.