Naar het ziekenhuis in Winnipeg

26 maart 2010 - In navolging op Cisco zijn eerste bezoek aan het ziekenhuis (zie bericht van 18 januari jl.), was het op 26 maart tijd voor de jaarlijkse controle van zijn hart (noot: chemotherapeutische medicijnen kunnen de hartspieren verzwakken, vandaar). Het was niet mogelijk om dat de vorige keer meteen te doen, omdat de specialisten hier niet in één groot gebouw zitten zoals we dat in het AMC gewend waren. Aparte afspraak maken dus en op naar Winnipeg.

De rit verliep prima, we raken al aardig vertrouwd met de langere reistijden die onlosmakelijk met dit land verbonden zijn en we genoten onderweg van de zelfgemaakte krentenbollen. Parkeergarage gevonden, gemeld bij de receptie en – dat is niet anders dan in Nederland – veel en lang wachten. De standaard gegevens zoals gewicht, lengte en bloeddruk waren vrij snel opgenomen, maar daarna waren we blij dat er het een en ander in de wachtkamer aanwezig was om de kids te vermaken.

Toen Cisco weer aan de beurt was, werd ‘ie op de hartfilm (ECG) aangesloten met allerlei stekkertjes. Echt leuk vond ‘ie het natuurlijk niet, maar hij hield zich stoer, al was het maar voor zijn kleine broer die er met zijn neus bovenop stond. Knap hoor!
Daarna, weer wachten tot het tijd was voor het volgende onderzoek, de hartecho. Cisco moest hiervoor in verschillende oncomfortabele houdingen op een onderzoeksbed liggen, zodat de specialist met haar echo apparaat een zo goed mogelijk beeld kon krijgen. Dat vond ‘ie gelukkig dan wel weer interessant, ondanks dat de houdingen erg vervelend waren en het onderzoek grondig.

Tot slot de eindcontrole door de arts die niets anders te melden had, als dat het hartstikke goed met Cisco ging – YES! En wij, wij zijn natuurlijk ontzettend trots op onze kleine grote man, die deze hele dag zonder mopperen heeft doorstaan. Super Cisco, je bent een topper!