Onze spullen zijn gearriveerd

3 januari 2010 - Op 29 december kwam het verlossende telefoontje: jullie spullen zijn gearriveerd. Wat een geschenk zeg, om te weten dat je na 5 weken eindelijk je eigen tierelantijntjes, kleren, boeken, keukenspullen, enz. weer kan ophalen. Wij op de 30e snel een vrachtwagentje gehuurd en met de snelheid van het licht naar Winnipeg gereden om de spullen op te halen. Ja, zo makkelijk gaat dat dus niet.

We moesten ons melden bij het transportbedrijf dat de goederen vervoerd had vanaf de oostkust van Canada. Daar moesten we eerst de opslag- en administratiekosten betalen en de benodigde papieren in ontvangst nemen. Wat bleek: het stond er al sinds de 21e maar om één of andere vage reden hadden ze niet eerder contact met ons kunnen opnemen dan de 29e. Het stond dus al een week op ons te wachten…… Oh ja, de mevrouw zei ook nog dat als we mazzel hadden we het vandaag mee konden nemen als de douane ten minste meewerkte, maar dat dat zeer ongebruikelijk was. Wat? Maar ik heb vandaag een vrachtwagentje gehuurd! Tsja, veel geluk, zei ze nog.

Daarna in ieder geval met de verse papieren naar het douanekantoor gereden en de papieren van het transportbedrijf ingeleverd samen met de papieren die we bij aankomst in Winnipeg op 3 december hadden laten aftekenen. Eerst een extra vragenlijst ingevuld, toen even wachten, toen nog een aantal extra vragen mondeling beantwoord, toen nog even wachten, toen nog even uitleggen welke boodschappen er nu precies in de dozen zaten, toen nog even wachten en daar kwam het verlossende woord – u kunt gaan. Hoezo, u kunt gaan? Nou, de spullen zijn ingeklaard, we zien geen noodzaak om uw spullen verder te onderzoeken, dus kunt u terug naar het transportbedrijf met weer een stapel papieren. Okay.

Met grote verbazing ziet de mevrouw van het transportbedrijf ons binnen het uur terugkomen, waarna zij ons vraagt om nog zo’n 2,5 uur te wachten totdat zij een vrachtwagen in de buurt heeft die het op kan halen. Als de spullen bij het transportbedrijf arriveren, dan pas kunnen wij het inladen. Whaa… dat kan toch makkelijker! Jawel, zegt ze, maar dat mag niet. Oh.

In de tussentijd naar McDonalds geweest totdat we gebeld worden dat we onze spullen kunnen ophalen. Volgende probleem: het vrachtwagentje is klein en het laaddok hoog. Dus kan de heftruck er niet bij en die kan ook niet naar buiten. Er is eventueel wel een oprit, alleen ligt die nog vol met sneeuw, want die gebruiken we nooit in de winter. Geef maar een schep, zeg ik. Nou, ik denk niet dat ik ooit in mijn leven zo snel zo veel sneeuw heb geruimd, want na 5 minuten heb ik een pad vrijgemaakt van 20 meter lang en 2 meter breed. Ha! Inladen die boel.

Na wat pas- en meetwerk gaan er 2 pallets in en moeten we de 3e pallet afladen om alles er in te krijgen. En toen nog even 2,5 uur naar huis rijden door een sneeuwbui heen met hier en daar zeer harde rukwinden. Ach, met een beetje motivatie krijg je alles gedaan.

Even kort gegeten en toen alles uitgeladen en de dagen daarna heerlijk alles opengemaakt. Gelukkig is alles keurig heel gebleven en geloof me, als we nu om ons heen kijken is het huis echt een thuis geworden. Hoera!