Het weer is echt uniek te noemen. Het is bok- en bokkoud (de meter in de auto geeft temperaturen aan tussen de -12 tot -28), maar de zon schijnt en de luchtvochtigheid is laag. Met goede kleding aan is het daarom prima te doen en oh, wat is de wereld toch mooi onder een deken van sneeuw. Tel daarbij de dennenbomen op en ik zie echt niet meer tegen de komende maanden op.
Ik heb een korte samenvatting gemaakt van wat we de afgelopen dagen zoal hebben meegemaakt.
Vrijdag
We rijden naar het westen met de zon in ons gezicht en zien onderweg schitterende vergezichten en sneeuwbedekte landschappen. Het plaatsje waar we gaan wonen heet Rivers en het ligt in een rivierdal met glooiende heuvels, weilanden en bos. Wat tegenvalt is het huurhuis als we het eenmaal vinden: de eigenaren zijn nog met de laatste verbouwingen bezig, waardoor het vol met stof, zaagsel en gereedschap ligt. Maar, de mensen die we vorig jaar hebben ontmoet (Nederlandse immigranten die in de buurt wonen), hebben bedden voor ons opgemaakt, een bank neergezet en een eettafel geplaatst met daarop wijn, bier, glazen, potten/pannen, bestek, etc. om de eerste dagen vooruit te kunnen. Fijn.
S’ middags de eerste boodschappen gehaald in de dorpssuper en daarna naar Ingrid om haar te bedanken voor de spulletjes die ze heeft klaargezet. We mochten tevens blijven eten en de jongens vermaakten zich prima met de kinderen, dus hadden we een hele gezellige avond. Wel s’ nachts om 2 uur klaarwakker, joepie.
Zaterdag
Op naar Brandon, winkelen voor snowboots en snowpants. Echt een noodzaak als je de ledematen van je kinderen niet wilt losbikken nadat ze buiten hebben gespeeld. Meerdere winkels bezocht, een nog grotere vracht boodschappen gekocht en tot slot een internet aansluiting aangevraagd (dit bericht kan ik plaatsen omdat ik bij een hotspot sta, onze eigen aansluiting komt waarschijnlijk pas aanstaande vrijdag). Ondertussen begint het te sneeuwen, is het – 16 en zijn we niet om 2, maar om 3 uur ’s nachts wakker. Het gaat vooruit.
Zondag
Buck heeft vannacht gespuugd. Hij was al ziek voordat we uit Nederland vertrokken en waarschijnlijk is dit nog een nasleep hiervan. Maar, het was al 5 uur ’s ochtends, dus het aanpassingsproces gaat goed. Het is mistig, we ontbijten rustig en daarna staat Cisco te popelen om zijn nieuwe slee uit te proberen. Het is -19, dus we kleden hem goed aan en zijn de rest van de ochtend bezig met stofzuigen, soppen, koffers uitruimen en kasten inruimen.
s’ Middags gaan we op bezoek bij de familie Verbruggen. Daar hebben we kort contact mee gehad vlak voordat we vertrokken. Cisco komt bij hun zoon in de klas. Slimme Cisco neemt zijn slee mee en dat blijkt een groot succes. Het heuvelachtige terrein op het erf is super geschikt voor sleeën en de kinderen genieten zichtbaar. We praten over duizend-en-een dingen, krijgen heel veel informatie en ook nog meerdere huishoudelijke zaken te leen. Wat een fijn onthaal zeg. Thuis even snel een broodje gegeten en toen naar bed.
Home
Home